اهل تغلب، كان نصرانياً عمراً من دهره، ثم اسلم بعد، فقرأ قرآن و فقّه فى الدين، و كان فى ما ذكر، أنّه كان نصرانياً اربعين سنة، ثم عمّر فى الاسلام اربعين سنة، قال».
طبيعى است كه ابى عتّاب با خود فرهنگ نصرانيت را در حيطه تفكر مذهبى خويش خواهد داشت و خواه ناخواه، اندوخته هاى قبلى او و اطلاعات پيش از اسلامش در چگونگى شناخت و برداشت و روايتش از مذهب و ماجراهاى مربوط به مذهب تازه، تأثير خواهد گذاشت.
طبرى همين برخورد را در نگارش تاريخ دارد و در توجيه مواضع خود، مى گويد:
«... آنكه در اين كتاب مى نگرد، بايد بداند كه اعتماد من در آنچه فراهم آورده ام، بر اين شرط بوده است كه تنها نگارنده باشم. آنچه آورده ام و از اخبار نقل كرده ام و از آثار برشمرده و به راويان استناد جسته ام، تنها نقل بوده است و عقل را در آن ره نداده ام و نيز از استنباط رأى، جز در موارد اندك بهره نبرده ام....
اين كتاب كه من فراهم آورده ام، از گذشتگان است، كه ممكن است شنونده را به سبب آنكه در درستى آن شك دارد و آن را عارى از حقيقت مى داند، خوش نيايد يا آن اخبار را ناپسند شمارد. خواننده بايد بداند كه اين اخبار را ما برنساخته ايم؛ بلكه از طريق ناقلان به ما رسيده است. ما نيز آن را همان سان كه به ما رسانده اند، در كتاب آورده ايم».
آقاى آئينه وند درباره منابع طبرى در تدوين تاريخ مى گويد:
«۱. در تاريخ پيامبران و فرستادگان الهى، كتب تفسير و سيره ابن اسحاق و كتابهاى وهب بن منبّه؛
۲. در تاريخ ايران، ترجمه كتب ايرانى به عربى به ويژه كتابهاى ابن مقفّع و هشام كلبى...؛
۳. در تاريخ روم، آنچه از كتابهاى نصارى كه به عربى نقل شده است؛
۴. در تاريخ يهود، تكيه بر كتب و قصص تورات...».