ديگران» [١] در انتساب اين سه بيت به رودكى، تشكيك كرده است و بدون ذكر اينكه از كجا و چگونه به چنين استنباطى رسيده، اين قطعه را منسوب به ابواسحاق جويبارى، از معاصران رودكى، دانسته است.
نكته ديگر اينكه علاوه بر نفيسى محقّقان معاصر ديگرى هم، كه در مورد اشعار و احوال رودكى تحقيق كرده اند، به اين قطعه با اين شكل و به ويژه به بيت سوم آن برنخورده اند. ژيلبر لازار، كه اشعار پراكنده قديم ترين شعراىِ فارسى زبان را بررسى و جمع آورى كرده، بدان علّت كه سعيد نفيسى در مورد رودكى به اين كار پرداخته، از بررسى و جمع آورى اشعار اين شاعر چشم پوشيده است [٢] . در ديوان رودكى چاپ براگينسكى [٣] و در تحقيق عبدالغنى ميرزايف [٤] در مورد رودكى و هم كتاب ميخائيل. اى. زند [٥] ، اين بيت نيامده است و هر سه بيتى كه هر سه اينان ذكر كرده اند، عيناً همان است كه مرحوم نفيسى آورده است. همچنين در ديوان رودكى [٦] (چاپ تهران، ۱۳۱۵ق) و گزينه سخن رودكى آقاى خليل خطيب رهبر ـ كه در مقدّمه آن مرقوم داشته اند: «در گرد آوردن اين گزينه نگارنده كوشيد كه سخن استاد رودكى را از نخستين مأخذهايى كه بر جاى مانده، نقل كند» [٧] ، اثرى از اين بيت نيست و بالطّبع در ديگر گزيده ها و تاريخ ادبياتهاى معاصر ـ همچون: سخن و سخنوران [٨] ، گنج