سوره زخرف (۴۳)
آيه ۹:
و اگر پرسى ايشان را كه آفريد آسمانها و زمين؟ گويند: بيافريد آن را خداى قوى دانا.
(روض الجنان، ج ۱۷، ص ۱۴۸)
و اگر پرسى ايشان را كى آفريد آسمانها و زمين گويند آفريد ايشان را بى همتاى دانا.
(ترجمه تفسير طبرى، ج ۶، ص ۱۶۵۶)
آيه ۶۲:
و بنگرداندا شما را ديو كه او شما را دشمنى است هويدا.
(روض الجنان، ج ۱۶، ص ۱۶۴)
و نه گرداناد شما را ديو كه او شما را دشمنى است هويدا.
(ترجمه تفسير طبرى، ج ۶، ص ۱۶۶۲)
با توجّه به نمونه هاى بالا، چنين استنباط مى شود كه در پاره اى موارد ترجمه كاملاً يكى است و اين تشابه در صورت كلمات و كميت حروف نيز گهگاه صادق است. بديهى است نسبت اين تشابه، گاه در حدّ اختلاف يك حرف يا صورت يك كلمه متغير مى شود. امّا آنچه مسلّم است اين نكته مى باشد كه تناسبى معقول و تشابهى منطقى بين دو ترجمه هست. در ديگر آيات اين تشابه در درجه اى نازل تر از اين مقدار است، تا آن جا كه دو ترجمه نسبت به هم كمتر تجانسى دارند.
۲. در پاره اى موارد اختلافى بين دو ترجمه مشاهده مى شود. وجوه اين اختلاف ممكن است به جهاتى چند بوده باشد؛ از آن جمله است طرز جمله بندى و بيان مطلب و همچنين انتخاب معادل فارسى براى كلمه تازى، يا آنكه توضيح مترجم در موردى كه بيشتر جاى تفسير دارد و نه معنى، و سرانجام احتمال ضبط حكم و انتخاب قرائتى از قرائات خاص است كه ترجمه را دگرگون مى كند. نمونه هاى زير مبيّن اين معنى است: