اكنون با توجّه به ۲۹ مورد شواهد موجود، در قسمت جملات منادا، كه گاه قبل و گاهى بعد از ساخت مورد نظر ما مى آيند و گاهى نيز از جمله حذف مى شوند، به چنين آمارى مى رسيم كه:
يا رسول اللّه ! (۱۲ مورد)
بار خدايا! (۶ مورد)
يا بنت رسول اللّه ! (۱ مورد)
ايّها العالِم! (۱ مورد)
چنان كه ملاحظه مى شود در بيست مورد از شواهد ذكر شده، جملات ندايى وجود دارند و در بقيه موارد تمام عبارت فاقد جملات ندايى هستند؛ امّا از نظر مضمون اين نوع جملات نيز شبيه به جملات ديگر مى باشند.
معمولاً بعد از جمله منادا، در بيشتر كاربردها، بلافاصله ساخت مورد نظر در يك جمله پيرو به كار مى رود كه اساس جملات بعدى بر مبناى آن قرار گرفته است؛ مانند:
(۱۳) گفت: بار خدايا! مرا دستور باش تا... . (۱۶) مسلمانان گفتند: يا رسول اللّه ! دستور باش تا....
البتّه با توجّه به الگوها و ملاك هايى كه در دستور زبان فارسى در مورد جملات پايه و پيرو وجود دارد، اين دريافت ما بر آن منطبق مى شود. امّا در اين بافت و ساخت به خصوص، اين طور به نظر مى رسد كه هدف اصلى از بيان اين جمله ها كسب اجازه از يك مقام برتر است و در چنين صورتى، ساخت مورد نظر شايد بتواند در جمله پايه قرار گيرد و بقيه جملات به عنوان جمله پيرو محسوب شوند.
به طورى كه توضيح داده شد، در برخى از كاربردها مى بينيم كه گاه يك يا چند جمله بين جمله منادا و ساخت مورد نظر ما (دستور باش)، قرار گرفته و همچنين در برخى از شواهد جمله منادايى حذف شده است؛ مانند:
(۱۴) گفت: بار خدايا! چه بلند همت بنده اى رحيم و مشفق! دستور باش تا....