تا او يكى از آنان باشد؟ سپس به اين سؤال، جوابهايى مى دهد كه همگى در سخنان ابوالفتوح هست. [١]
روش وى در تفسير؛ وى همان روشى را پيموده كه ساير مفسران برگزيده اند. ابتدا سوره و نامهاى آن و فضيلت و ثواب قرائت آن را ذكر مى كند و سپس جمله اى از سوره مى آورد و آن را به فارسى ترجمه مى كند و پس از آن به تفسير سوره مى پردازد؛ بدين صورت كه نخست لغت، نحو و صرف و سپس قرائت و گاه اسباب نزول و در پايان هم تفسير آن را بيان مى كند. همه اين مراحل به زبان فارسى به سبكى روان و دلپسند انجام گرفته است.
از جمله مهارتهاى وى، احاطه اش به مفردات و اصطلاحات زبان فارسى است كه معادل درستِ مفردات عربى مى باشد؛ مانند «فسوس» به عنوان معادل كلمه «استهزاء»، «ديو» براى كلمه «شيطان»؛ زيرا شيطان از اجنّه است و جن در فارسى به معناى ديو است؛ و «پيمان» براى كلمه «ميثاق» و «برفروزد» به عنوان معادل كلمه «استوقد» [٢] ، و «دوزخ» براى كلمه «جهنم» [٣] ، و «كار شكسته» به معناى «كار كشته» براى كلمه «ذلول»، و «خاك باز شياراند» به عنوان معادل «تثير الأرض» [٤] ، و «شكمش بياماسامد» در مقابل «انتفخ بطنه» [٥] ، و «خداوندان علم» در برابر «اُولو العلم» [٦] ، و «همتا» و «انباز» در برابر «شريك» [٧] ، و «ستون چوب دركش گرفت» به معناى «چوب ستون را در بغل گرفت، به عنوان ترجمه عبارت «اِحْتَضَنَّ الشيء» [٨] و «ما خواستمانى كه در آن خيرى بودى تا ما نيز به آن خير برسيدمانى» كه يك تعبير