آيه ۲۹:
محمّد رسول خداى است و آنان كه با او اند سختان اند بر كافران رحيمان اند در ميان ايشان، يعنى ايشان را ركوع كننده سجده كننده مى جويند فضلى از خداى و خشنودى، سيما و سلامت ايشان در رويهاى ايشان است از اثر سجده، اين مثل ايشان است در توريت. و مثل ايشان در انجيل چون كشتى كه بيرون آرد شاخش قوى كند آن را بهتر شود راست بايستد بر ساقهايش به عجب آرد برزگران را به خشم آرد به ايشان كافران را. وعده داد خداى آنان را كه ايمان آوردند و كارهاى نيك كردند از ايشان آمرزش و مزدى بزرگ.
(روض الجنان، ج ۱۷، ص ۳۴۹) محمّد پيغامبر خداى است و آن كسها كه با وى اند ـ يعنى ابابكر ـ سخت اند بر كفّار ـ يعنى عمر، مهربانان ميان يكديگر ـ يعنى عثمان، بينى ايشان را ركوع كنندگان و سجود كنندگان ـ يعنى على. همى جويند افزونى از خداى و خشنودى، زيفهاى ايشان اندر رويهاى ايشان از نشان سجده كردن است، و اين است صفت ايشان اندر توريت. و مثل ايشان اندر انجيل، چون كشتى است ـ يعنى محمّد ـ كه بيرون آرد شاخ خويش ـ يعنى ابوبكر ـ بنيرو گردانيد او را ـ يعنى عمر ـ سطبر گشت ـ يعنى عثمان ـ راست بايستاد بر ساق هاى خويش ـ يعنى على، خويش آيد كشاورز آن را، تا بخشم آرد يا اندوهگين گرداند به ايشان ناگرويدگان. وعده كرد خداى آن كسها را بگرويدند و بكردند نيكيها از ايشان آمرزش و مزدى بزرگ.
(ترجمه تفسير طبرى، ج ۶، ص ۱۷۱۴)