يكى از مهم ترين تفسيرهاى اين دوران، چنانچه اشاره شد، تفسير ابوالفتوح رازى است [١] كه «گرچه اولين تفسير پارسى نيست، ولى از مفصّل ترين، مهم ترين، بزرگ ترين و معتبرترين تفاسير زبان فارسى است». [٢]
مؤلف بزرگوار اين اثر ارزشمند، با اطلاعات وسيع و آگاهيهاى گسترده اى كه از فرهنگ اسلامى داشته است، تفسيرش را از اطلاعات سودمند و مباحث ارزنده گوناگون آكنده است. [٣] علامه بزرگوار مرحوم ميرزا ابوالحسن شعرانى، كه حواشى و تعليقات ذى قيمتى بر اين تفسير دارد، درباره آن مى نويسد:
«در ادب و بيان و صرف و نحو و لغت و امثال آن، غايت جهد را به كار برده است و منتهاى تحقيق به عمل آورده است و هيچ جهت فروگذار نكرده است. آن اندازه شواهد از اشعار عرب و امثال كه براى بيان لغات و قواعد عربيّت آورده، در هيچ يك از تفاسير، مانند كشاف و تفسير طبرى نياورده اند». [٤]
همچنين درباره سبك نگارش و نثر آن مى نويسد:
«تفسير ابوالفتوح رازى رحمه الله از جهت فصاحت لفظ و لطف عبارت، بر همه تفاسير فارسى شيعه رجحان دارد. با اينكه مؤلف اصلاً از نژاد عرب است، چون خاندان او