زمين را آفريد؛ حلال نباشد كسى را كه به خداى و قيامت ايمان دارد كه آنجا خون ريزد يا درخت او ببرد. خداى تعالى هيچ كسى را حلال نكرد اين حرم، الاّ مرا يك ساعت و پس از آن حرام كرد تا روز قيامت. اَلا و هر كه حاضر است، سخن من بشنويد و ياد گيريد و به غايبان برسانيد. و اگر كسى گويد: نه پيغامبر آنجا خون ريخت؟! بگوييد: خداى تعالى او را حلال كرد يك ساعت، باز حرام كرد تا به روز قيامت.
و روايت كرده اند از عبداللّه عباس كه گفت: چون خانه خداى بيران (ويران) كردند، به اساس ابراهيم عليه السلام رسيدند. سنگى بيافتند بر آنجا نقش كرده، كتابتى نه به لغت عرب. راهبى را بخواندند و مردى را از اهل يمن تا آن بخواند. نوشته بود: اَنَا اللّه ذُوبَكَّةٍ حَرَّمْتُها يَومَ خَلَقتُ السّمواتِ والأرضَ وَالشَّمسَ والقَمَرَ ويَوْمَ وَضَعْتُ هَذَينِ الجَبَلين وحفَّفتُها بِسَبعة أملاكٍ حفّاً لا تَزُولُ حَتّى يَزُولَ جِبالَها مبارَكٌ لِأَهْلِها في الماءِ وَاللَّبَنِ.
نوشته بود: من خداام؛ خداوند مكّه. حرام بكردم اين شهر در آن روزى كه آسمان و زمين آفريدم و آفتاب و ماه، و آن روز كه اين كوهها بنهادم و هفت فرشته با استقامت موكّل كردم بر او و اين زايل نشود تا كوهها زايل نشود. و بركت كردم اهل اين شهر را در آب و شير.
و نيز استدلال كردند بر اينكه هميشه حرم بود بقوله تعالى: «رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الُْمحَرَّمِ» [١] (ابراهيم ۱۴: ۳۷).
و بعضى ديگر گفتند: حلال بود پيش از ابراهيم، و امّا به دعاى ابراهيم حرام شد. و استدلال كردند به خبرى كه روايت كردند از ابوهُريره كه رسول صلى الله عليه و آله گفت: ابراهيم