با اينكه ابوالفتوح رازى، خود عرب نژاد بوده، اين تفسير را به زبان فارسى متداول زمان خويش تدوين كرد. ميرزا ابوالحسن شعرانى درباره ادبيات فارسى مفسّر، چنين مى گويد:
«تفسير شيخ ابوالفتوح رازى رحمه الله از جهت فصاحت لفظ و لطف عبارت بر همه تفاسير فارسى شيعه رجحان دارد؛ با اينكه مؤلّف اصلاً از نژاد عرب است... . او در ادب زبان فارسى، از نظم و نثر تبحّر كامل داشت.
كتاب او از بزرگ ترين نمونه هاى نثر فصيح فارسى است و آن لطف تحرير و عذوبت بيان كه در آن است، در تفاسير ديگر نيست...». [١]
البتّه نبايد از نظر دور داشت كه برخى تعابير غير مطابق با قواعد فارسى، در عبارات فارسى ابوالفتوح ديده مى شود؛ مانند عبارت: «اولى تر، اسبابها و ...» كه در نثر وى زياد به چشم مى خورد؛ ابوالفتوح رازى در نقل سبب نزول آيه شريفه: «إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ» (بقره ۲: ۱۵۹) پس از ذكر سبب نزول مى گويد: «اگر حمل بر عموم شود، اولى تر باشد». [٢]

اصطلاحات ويژه، در تفسير ابوالفتوح

ابوالفتوح در تفسير خود اصطلاحات ويژه اى را به كار برده است كه به برخى از آنها اشاره خواهيم داشت:
الف) جمع مخاطب را به صورت مفرد آورده است؛ مثلاً در ترجمه «وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ» ، مى گويد: «و شما مى دانى» و در ترجمه «وَإِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ» ، مى گويد: «اگر مى باشى در شك» و ....
ب) يكى از اصطلاحات خاص اين تفسير «انزله كردن» است، به جاى «نازل