درباره آيه پانزده سوره قلم نگاه متفاوتى در تفاسير نيست، جز اينكه شخص مورد بحث آيه را وليد بن مغيره كه داراى ثروت كلان و فرزندان زياد بود، و همين ثروت مادى و داشتن ايل و تبار او را در برابر خداوند به استكبار مى كشاند، معرفى مى كنند.
و بالاخره در آيه سيزده سوره مطففين ميبدى باز به همان برگردان «افسانه پيشينيان» بسنده كرده است و علامه طباطبايى به معناى «نوشته شده سطر به سطر» تصريح مى كند:
« «إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ» ، منظور از آيات خدا در اينجا، همان آيات قرآن است؛ براى اينكه سخن از تلاوت آن آيات دارد، و كلمه اساطير جمع اسطوره است، كه به معناى نوشته شده سطر به سطر است، و منظور كفار اين بوده كه اين آيات قرآنى اباطيل امتهاى گذشته است و معناى آيه اين است كه چون آيات قرآن بر آنان تلاوت مى شود، آياتى كه ايشان را از گناه و نافرمانى خدا برحذر داشته و از روز قيامت و جزاى آن انذار مى كنند، در مقابل مى گويند اينها اباطيل اند».
همان طور كه از توضيح علامه برمى آيد، ايشان همراه با توجه به معنى واقعى اسطوره، معنا و مراد مورد نظر كفار را حاكم بر طيف معانى واژه قرار داده است، و در نهايت توضيح آية اللّه طالقانى در پرتوى از قرآن، بسيار جالب و در خور توجه است به نظر مى رسد. ايشان به حقيقت موضوع و مسئله مورد بحث ما بيش از ديگران نزديك است:
« «إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ» : اذا، به جاى ان و فعل تتلى دلالت دارد بر اينكه آيات خداوند براى هدايت و برانگيختن عقل مكذب، بخواهد يا نخواهد، پى در پى خوانده مى شود. على، تفوق آيات، ضميرنا، نسبت آيات به ذات خداوند و حقايق وابسته به او را مى رساند. ذكر نشدن مبتداى اساطير، اشعار به ناشناسى آيات و تعميم گفته دارد: گويند اين گونه چيزها همه اش، اساطير اولين است.