(گچ) ۱۲/۲۱۴؛ مژدك (مژده) ۱۵/۴۰۹؛ درياه (دريا) ۱۶/۱۸۱؛ ورزاو (ورزا) ۱۳/۲۵۹.
نيز كشف الاسرار: فرهيب (فريب) ۲/۳۱۵ و ۳/۴۹۴؛ سيومين (سومين) ۷/۵۱۰.
ترجمه تفسير طبرى: گردوك (گردو) ۱/۱۴۶.
قرآن رى: اوى (او) ۵۴۶، ۳۵۵؛ دوشنبذ (دوشنبه) ۶۸۳؛ دشخوار (دشوار) ۲۴۲، ۳۱.
سورآبادى: پايچه (پاچه) ۲/۷۷۴.
قصص قرآن: دشخوار ۱۵۰.
تراجم الاعاجم: شناو ۵۵.
تفسيرى بر عشرى از قرآن: اوى ۶۸.
نكته: گاهى اوقات نشانه تشديد بر روى يك واج (در كلمات فارسى) بيانگر افزودن يك واج همخوان به واژه است لسان التنزيل: بريدن ۱۴ پرى ۱۹۲؛ درانيدن ۱۳۸.

۴. افزايش همزه آغازى «ا» (a) به برخى كلمات (الف زايد):

اشكاف (شكاف) ۱۹/۳۱۱؛ ابر (بر) ۱۵/۹۰؛ اسپاس (سپاس) ۵/۵۰؛ اِستاندن (سِتاندن) ۵/۳۱۱؛ اِستَدَن (سِتَدَن) ۶/۳۵۶؛ اِشكافنده (شكافنده) ۷/۳۸۳؛ اُستون (سُتون) ۹/۲۳۳؛ اِشنَوا (شِنَوا) ۹/۴۴.
نيز كشف الاسرار: اَنيز (نيز) ۸/۴۱۶، ۳۱۸. ترجمه تفسير طبرى: اَوام (وام) ۱/۱۴۶.
تراجم الاعاجم: اِستَبر (سِتَبر) ۶۳.
سورآبادى: اَوام ۱/۱۶۰؛ اَشما (شما) ۱/۱۰۲؛ آشنا (شنا) ۲/۱۲۹۲؛ اِسپُردَن (سِپُردن) ۲/۹۶۰.