۲. كاهش مصوّت بلند «آ» (a) به صورت مصوّت كوتاه « » (a): [١]

پيرهَنَ بها (پيراهن بها = بهاى پيراهن) ۱۱/۱۵؛ شَبَنگاه (شبانگاه) ۱۱/۲۰۴؛ ديونَگى (ديوانگى) ۱۴/۲۱؛ بازمَندگان (بازماندگان) ۱۵/۶۵؛ رَ(را) كارِ بَدرَ (كار بد را) ۹/۱۲۷؛ تَوَنگَر (توانگر) ۸/۳۰۷؛ سَرَشك (سراشك / سراسك = پشه) ۸/۱۳۳؛ چَرَه گاه (چراگاه) ۱۱/۲۹، ۱۸.
نيز كشف الاسرار: نَسپاسى (ناسپاسى) ۳/۵۲؛ اُفتَده (افتاده) ۱۰/۴۹۶؛ چَره كردن (چرا كردن) ۱/۲۶۹؛ آشَمَندَگان (آشامندگان) ۸/۲۶۷؛ آشَمَنده (آشامنده) ۳/۵۷۳؛ مى آشَميد (مى آشاميد) ۹/۴۵۷.
قرآن رى: اُورَ (او را) ۱۹۹. سور آبادى: تَبَه (تباه) ۱/۳۷؛ هر گِه (هرگاه) ۱/۵؛ سيه (سياه) ۲/۶۱۱.
تفسيرى بر عشرى از قرآن: فرو خوابَنيدَن (فرو خوابانيدن) ۳۵۹.

۳. كاهش مصوّت بلند «اى» (i) به صورت مصوّت كوتاه « » (e): [٢]

چركن (چركين) ۱۲/۲۷۷؛ ناخن پراه (ناخن پيراه/ناخن پيراى = ناخن گير) ۱۶/۳۰۷؛ پروى (پيروى) ۱۷/۲۴۷؛ دروش (درويش) ۱۸/۱۸۸؛ پراهن (پيراهن) ۷/۱۲۹؛ فرفتن (فريفتن) ۸/۱.
نيز كشف الاسرار: چننده (چيننده) ۱۰/۲۴.
ترجمه تفسير طبرى: نگرستن (نگريستن) ۱/۷.
تراجم الاعاجم: اندوهگن (اندوهگين) ۱۲۱.
سور آبادى: نگرستن ۲/۶۱۱؛ پسينان (پسينيان) ۱/۱۸۸.
قرآن رى: اندوهگن (اندوهگين) ۱۷؛ په (پيه) ۱۳۴.
قصص قرآن: در استاد (درايستاد) ۴۶۰.