آمده و مجموعاً پنج كلمه است: مهيمن، مسيطر، مبيطر، مبيقر (الذاهب فى الأرض)، المخيمر (نام كوهى است) و در هر سه تفسير از ريشه اين كلمه سخن به ميان آمده؛ ولى اين اندازه كه روض الجنان به ميدان آمده، دو تفسير ديگر جولان نداده اند.
در آيه ۷ سورة النّوح عليه السلام «وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً» ، در تفسير تبيان، (ج ۱۰، ص ۱۳۵) و مجمع البيان (ج ۱۰، ص ۳۶۱) اصرار را به معنى «الاقامة على الأمر بالعزيمة عليه». يعنى اقامه و ايستادگى بر امرى با تصميم بر آن، معنى كرده اند و روض الجنان (چاپ شعرانى، ج ۱۱، ص ۲۷۴) هم معنى مزبور را رسانده، ولى نكته اى در روض الجنان است كه در دو تفسير ديگر نيست و آن اينكه فرمود: «و اصرار جز در بدى به كار ندارند و لا يقال اصرّ على الحقِّ انَّما يقال اصرَّ على الباطل و اقام على الحقّ»؛ يعنى بر باطل اصرار ورزيد و بر حق اقامه كرد.
و در آيه ۲۳ سورة القيامة «إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ» در فرق بين رؤيت و نظر، در تبيان (ج ۱۰، ص ۱۹۸) و مجمع البيان (ج ۱۰، ص ۳۹۸) دو فرق ذكر كرده اند؛ ولى در روض الجنان (چاپ شعرانى، ج ۱۱، ص ۳۳۰) هفت فرق ذكر فرموده كه در بعضى از فرقها استناد به شعر هم كرده است.
از اين عبارات، در تفسير روض الجنان، سعه اطّلاع و كثرت تتبّع شيخ ابوالفتوح به دست مى آيد و اينكه اين تفسير فوايد بسيارى دارد كه دو تفسير به اين اندازه دربر ندارند.
در آيه اول سورة الهمزة «وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ» نكته اى در تفسير روض الجنان (چاپ شعرانى، ج ۱۲، ص ۱۶۶) است كه در دو تفسير تبيان (ج ۱۰، ص ۴۰۷) و مجمع البيان (ج ۱۰، ص ۵۳۷)، با وجودى كه نسبتاً با دقّت وارد شده اند، نيست و آن اين است كه روض الجنان فرموده: «واصل همز، ضغطه و فشردن و زدن باشد و منه المهماز للحديدة الّتي في اسفل الخفِّ و كذلك الَّمز و الغمز» و فرقى براى اين سه لغت هم ذكر كرده است.