بايد مغتنم شمرد». [١]
امّا آنچه در باب اين قطعه بايد گفت اينكه علاوه بر اختلاف كلّى دو بيت اوّل با ضبط منابع ديگر، بيت سوّم ـ كه اينك مورد بحث ما هم هست ـ به آن شكل كه در اين تفسير آمده، نه تنها در منابع كهن و معتبر شعر رودكى همچون: لغت فرس اسدى طوسى، تاريخ سيستان، تاريخ بيهقى، ترجمان البلاغه، حدائق السحر، تحفة الملوك، لباب الالباب و المعجم مشاهده نشد، بلكه در منابع بعدى هم كه اغلب متعرض اين قطعه شده اند، مانند: صحاح الفرس، تذكره آتشكده، تحفة الأحباب، مجمع الفصحاء و شعر العجم نيز به چشم مى خورد. سعيد نفيسى در كتاب محيط زندگى و احوال و اشعار رودكى، كه ظاهراً دربرگيرنده تمام مآخذ متقدّم و متأخّر شعر رودكى است، ضمن برشمردن تمام منابعى كه در آنها ذكرى از اين قطعه رفته، ضبط آن را چنين آورده است:
۰ زمانه پندى آزادوار داد مرازمانه، چون نگرى سر بسر همه پندست ۰
۰ به روز نيك كسان، گفت: تا تو غم نخورىبسا كسا كه به روز تو آرزومندست ۰
۰ زمانه گفت مرا، خشم خويش دار نگاهكرازبان نه به بندست، پاى در بندست [٢] ۰
مرحوم نفيسى در فصلى از همين كتاب تحت عنوان «اشعار رودكى منسوب به