پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٥٦ - شرح و تفسير اى اسيران هوس!
امام عليه السلام در اينجا تشبيه شگفتى كرده، حوادث سخت را به حيوانات درندهاى شبيه مىداند كه به هنگام حمله دندانهايشان را به هم مىسايند و دندان قروچه مىكنند بهگونهاى كه صداى دندانهاى آنها شنيده مىشود. امام عليه السلام مىفرمايد:
حوادث خطرناك هنگامى كه دامان آنها را گرفت و همچون حيوان درندهاى كه لحظهاى پيش از حمله دندانهايش را به هم مىسايد به آنها حملهور مىشود و هنگامى بيدار مىشوند كه كار از كار گذشته است.
افراد زيادى را سراغ داريم يا در تاريخ نامشان آمده كه چنان غرق زرق و برق دنيا و هوا و هوسها مىشدند كه هيچ موعظهاى در آنها مؤثر نمىشد. تنها زمانى بيدار مىشدند كه حوادث سخت و خطرناك دامن آنها را گرفته بود.
علامه شوشترى رحمه الله در شرح نهجالبلاغه خود ماجراى عبرتانگيزى از كامل ابن اثير نقل مىكند كه شبى از شبها جعفر برمكى (وزير معروف و پرقدرت هارون) در مجلس عياشى خود نشسته بود و زن آوازهخوانى براى او آواز مىخواند از جمله اين شعر را در ميان آوازش خواند:
|
وَلَوْ فُوديتَ مِنْ حَدَثِ اللَّيالي |
فَدَيْتُكَ بِالطَّريفِ وَبِالتّلادِ |