پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٣٢ - شرح و تفسير درهم و دينار تو از قصرت سر برآورده!

در خطبه ٢٠٩ نيز خوانديم كه «علاء بن زياد همدانى» يكى از ياران امام عليه السلام در بصره بيمار شده بود. حضرت به عيادت او رفت و هنگامى كه چشمش به خانه وسيع او افتاد به صورت استفهام انكارى فرمود: «با اين خانه وسيع در اين دنيا چه مى‌خواهى بكنى، در حالى كه در سراى آخرت به آن نيازمندترى؟» سپس راهى به او نشان داد كه اين خانه وسيع مايه ناراحتى او در آخرت نشود.

فرمود: آرى اگر بخواهى مى‌توانى با همين خانه وسيع به آخرت خود برسى و سعادتمند شوى؛ اين‌گونه كه از ميهمان‌ها (ى نيازمند) در آن پذيرايى كنى و صله رحم در آن به جا آورى و حقوق شرعى آن را بپردازى. اگر چنين كنى به‌وسيله اين خانه، خانه آخرت تو آباد مى‌شود.

اين‌گونه حوادث نشان مى‌دهد كه تا چه اندازه پيشوايان اسلام به مسائل تربيتى و اخلاقى اهميت مى‌دادند و به اصطلاح از هر سوژه‌اى براى طرح يكى از مسائل اخلاقى بهره مى‌گرفتند، با موشكافى به اطراف خود مى‌نگريستند و هر انحرافى را تذكر مى‌دادند.

بازمى‌گرديم به تفسير كلام حكيمانه امام عليه السلام. جمله‌

«إِنَّ الْبِنَاءَ يصِفُ لَكَ الْغِنَى»

. اشاره به اين است كه اين خانه نشان مى‌دهد تو مرد ثروتمندى هستى و همين سبب مى‌شود كه علامات سؤال، اطراف تو به وجود آورد كه يك كارگزار حكومت اسلامى اين همه ثروت را از كجا به دست آورده است و مردم به غيبت تو خواهند نشست و حسودان نيز بر تو حسد خواهند برد. آيا بهتر نبود خانه متوسطى تهيه مى‌كردى تا از همه اين آزارها در امان بمانى؟

تعبير به‌

«أَطْلَعَتِ الْوَرِقُ رُءُوسَهَا؛

دِرهم‌هاى نقره (و دينارهاى طلا) سر و كله خود را از بالاى اين بنا آشكار ساخته است» نشان مى‌دهد كه او ثروت‌هايى اندوخته بود؛ ولى سعى داشت مردم از آن باخبر نشوند، زندگى به ظاهر ساده و بى‌آلايشى داشت. امام عليه السلام به او هشدار مى‌دهد كه اين ساختمان تو باطن تو را