پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٦ - شرح و تفسير طريقه خوشنويسى
أقْلامَكُمْ وَقارِبُوا بَيْنَ سُطُورِكُمْ وَاحْذَفُوا عَنّي فُضُولَكُمْ وَاقْصِدُوا قَصْدَ الْمَعاني وإيّاكُمْ وَالْإكْثارَ فَإنَّ أمْوالَ الْمُسْلِمينَ لاتَحْتَمِلُ الْإضرارَ؛
نوك قلمها را تيز كنيد و سطور را به هم نزديك سازيد و مطالب اضافى را در نامههايى كه براى من مىنويسيد حذف كنيد و مقصودتان بيان معانى باشد (نه لفّاظى و بازى با الفاظ) و از پرگويى بپرهيزيد، زيرا اموال مسلمانان تاب تحمّل اين ضررها را ندارد». [١]
ولى با كمى دقت روشن مىشود كه اين دو دستور منافاتى با هم ندارند؛ كلام نخست اشاره به رعايت زيبايىهاى معقول است و كلام دوم اشاره به اسراف و افراط در اينگونه مسائل. شاهد آن كلمه اضرار است كه در آخر حديث دوم آمده است؛ يعنى نبايد افراطكارى به جايى برسد كه موجب ضرر به بيتالمال شود.
متأسفانه امروز هم از اين افراطكارىها هم در نامهها و هم در مجلات علمى و غير علمى مشاهده مىشود. گاه يك نامه دوخطى را در يك صفحه بزرگ كاغذ مرغوب مىنويسند و در پاكتى به همان اندازه مىگذارند در حالى كه براى اينگونه نامهها مىتوان كاغذ و پاكتهاى كوچكترى انتخاب كرد.
همچنين در بسياى از مجلهها گاه نصف بيشتر صفحه را با عكسهاى مبهم و نامعقول پر مىكنند و تنها در مقدار كمى از صفحه به ذكر مطالب مىپردازند.
[١]. بحارالانوار، ج ٧٣، ص ٤٩