با توجه به شأن نزولى كه در حديث حارث اعور آمده بود روشن مى‌شود كه اين سخن را امام عليه السلام زمانى بيان فرمود كه مردم به سراغ احاديث رفته و قرآن را رها ساخته بودند. البته منظور امام عليه السلام رها كردن احاديث نيست، زيرا پيغمبر صلى الله عليه و آله در «حديث ثقلين» كتاب خدا و عترت را (عترتى كه منبع اصلى احاديث رسول خدا صلى الله عليه و آله است) با هم توصيه مى‌كند، بلكه منظور اين است كه افراط در توجه به حديث تا آن‌جا كه قرآن رها شود كار نكوهيده‌اى است.

به هر روى، مهم اين است قرآن كه نور و رحمت الهى و مايه هدايت و سعادت است در ميان مسلمانان به فراموشى سپرده نشود. مسلمانان در درجه نخست اساس كار خود را از قرآن بگيرند و سپس از سنت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و احاديث اهل‌بيت عليهم السلام براى تشريح اين دستورات و آگاهى از جزئيات برنامه‌ها بهره‌مند شوند.

در ذيل حديث اعور پس از كلام نورانى بالا جمله‌هايى درباره اهميت قرآن آمده است كه بسيار گويا و آموزنده است‌

«هُوَ الْفَصْلُ لَيْسَ بِالْهَزْلِ ما تَرَكَهُ مِنْ جَبّارٍ إلّاقَصَمَهُ اللَّهُ وَمَنِ ابْتَغَى الْهُدى‌ مِنْ غَيْرِهِ أَضَلَّهُ اللَّهُ تَعالى‌ وَهُوَ حَبْلُ اللَّهِ الْمَتينُ وَهُوَ الذّكْرُ الْحَكيمُ وَالصّراطُ الْمُسْتَقِيمُ وَهُوَ الَّذي لا تَزيغُ بِهِ الْأهْواءُ وَلا تَلْتَبِسُ بِهِ الْأَلْسُنُ وَلا يَشْبَعُ مِنْهُ الْعُلَماءُ وَلا يَخْلِقُ عَنْ كَثْرَةِ الرَّدِ وَلا تَنْقَضي عَجائِبُهُ هُوَ الَّذي لَمْ يَثِنْهُ الْجِنُّ حينَ سَمِعْتُهُ قالُوا إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ مَنْ قالَ بِهِ صَدَقَ وَمَنْ عَمِلَ بِهِ أُجِرَ وَمَنْ حَكَمَ بِهِ عَدَلَ وَمَنْ دَعا إِلَيْهِ هُدِيَ إلى‌ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ؛

قرآن جدا كننده حق از باطل است و هزل و شوخى در آن راه ندارد. هر ظالمى به آن پشت كند خداوند او را دَرهم مى‌شكند و هركس هدايت را از غير قرآن بخواهد خداى متعال او را گمراه مى‌سازد و آن، ريسمان محكم الهى است و يادآورى مستحكم و راه راست. قرآن چيزى است كه اوهام و خواسته‌هاى انحرافى، آن را منحرف نمى‌كند و زبان نااهلان، آن را مشتبه نمى‌سازد.