پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٩ - نكته حقيقت توبه و تأخير نينداختن آن

و امداد عنايت اوست و لازم است بندگان پيوسته و در هر حال به سراغ توبه بروند. ولى هر گروهى از بندگان، توبه خاص خود را دارند. توبه پيامبران از اضطراب درون آن‌هاست و توبه برگزيدگان از نَفَسى است كه به غير ياد خدا مى‌كشند و توبه اولياء از خطرات رنگارنگى است كه در برابر آن‌ها ظاهر مى‌شود و توبه خواص از اشتغال به غير خداست و توبه عوام از گناهان است». [١]

توبه به اندازه‌اى داراى اهميت است كه امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد:

«لا وَاللَّهِ مَا أَرَادَ اللَّهُ تَعَالَى مِنَ النَّاسِ إِلَّا خَصْلَتَيْنِ أَنْ يُقِرُّوا لَهُ بِالنِّعَمِ فَيَزِيدَهُمْ وَبِالذُّنُوبِ فَيَغْفِرَهَا لَهُمْ؛

نه، به خدا قسم خداوند از بندگانش جز دو چيز نخواسته است:

نخست اين‌كه به نعمت‌هاى او اقرار كنند (و شكر نعمت به جاى آورند) تا بر آن‌ها بيفزايد. ديگر اين‌كه به گناهانشان اعتراف (و از آن‌ها توبه) كنند تا آن‌ها را بر آنان ببخشد». [٢]

از جمله مسائلى كه به آن هشدار داده شده است تسويف و تاخير توبه است، چراكه اگر انسان در آستانه رفتن از اين جهان قرار گيرد يا نشانه‌هاى عذاب الهى ظاهر شود، درهاى توبه بسته خواهد شد، ازاين‌رو اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌فرمايد:

«إِنْ قَارَفْتَ سَيِّئَةً فَعَجِّلْ مَحْوَهَا بِالتَّوْبَةِ؛

اگر مرتكب گناه شدى هرچه زودتر آن را با آب توبه بشوى». [٣]

[١]. بحارالانوار، ج ٦، ص ٣١، ح ٣٨

[٢]. كافى، ج ٢، ص ٤٢٦، ح ٢

[٣]. بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٢١٠، ح ١