پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٢ - شرح و تفسير شش نكته آموزنده
سيراب شود گلوگيرش شده (و به هلاكت مىرسد)»؛
(وَرُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ)
. اين است سرنوشت طمعكارى كه با حرص و ولع به دنبال چيزى مىرود و خود را به آب و آتش مىزند و پيش از آنكه به آن برسد هلاك مىگردد؛ مانند كسى كه عطش شديدى به او روى آورده، هنگامى كه به آب مىرسد با حرص و ولع چنان مىنوشد كه گلوگيرش مىشود و سيراب نشده جان مىدهد.
آنگاه در چهارمين نكته به حريصان و طماعان اشاره كرده، مىفرمايد:
«هرقدر ارزش چيزى بيشتر باشد بهگونهاى كه افراد براى به دست آوردن آن، با يكديگر به رقابت برخيزند، همانقدر، مصيبت از دست دادنش زيادتر خواهد بود»؛
(وَكُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْءِ الْمُتَنَافَسِ فِيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ)
. بنابراين شخص طمعكار كه با شتاب براى به دست آوردن اشياى مهم مورد نظرش با ديگران به رقابت برمىخيزد، هنگامى كه به آن نرسد يا برسد و آن را از دست بدهد گرفتار مصيبت عظيمى خواهد شد و اين، يكى ديگر از مصائب بزرگ طمعكاران دنياپرست است.
در پنجمين نكته امام عليه السلام به آرزوهاى دور و زياد اشاره كرده است كه چشم انسان را كور و گوشش را كر مىكند، مىفرمايد: «آرزوها چشم بصيرت را نابينا مىسازد»؛
(وَالْأَمَانِيُّ تُعْمِي أَعْيُنَ الْبَصَائِرِ)
. دليل آن هم روشن است؛ عشق و علاقه شديد به چيزى كه از دسترس بيرون است به انسان اجازه نمىدهد موانعى را كه بر سر راه است ببيند و يا آثار زيانبار آن چيز را مشاهده كند، همچنان در بيابان آرزوها براى يافتن آب به دنبال سراب مىدود و اى بسا گرفتار حيوانات درنده و گرگان خونخوار مىشود و يا در پرتگاهها سقوط مىكند.
در ششمين و آخرين نكته به اين حقيقت اشاره مىكند كه هميشه با تلاش