پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٧ - شرح و تفسير راه پايدارى علم و يقين

اين نتيجه قطعى بيانى است كه امام عليه السلام در آغاز فرمود؛ هرگاه بخواهيم علم ما جهل نشود بايد عمل كنيم و هرگاه اراده كنيم كه يقين ما تبديل به شك نشود بايد بر طبق آن رفتار نماييم.

اين سخن را با حديث ديگرى در همين زمينه پايان مى‌دهيم. «ابن عساكر» در تاريخ دمشق‌ در شرح حال اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌گويد: عمر به امام عليه السلام عرض كرد:

«عِظْنى يا أبَا الْحَسَنِ؛

اى ابوالحسن مرا موعظه كن». امام عليه السلام به او فرمود:

«لا تَجْعَلْ يَقينَكَ شَكّاً وَلا عِلْمَكَ جَهْلًا وَلا ظَنَّكَ حَقّاً وَاعْلَمْ أنَّهُ لَيْسَ لَكَ مِنَ الدُّنْيا إلّا ما أعْطَيْتَ فَأمْضَيْتَ وَقَسَمْتَ فَسَوَّيْتَ وَلَبِسْتَ فَأبْلَيْتَ، قالَ صَدَقْتَ يا أبَاالْحَسَنِ؛

يقين خود را شك قرار مده و علمت را جهل مكن و ظن خود را حق مپندار و بدان بهره تو از دنيا همان است كه به تو عطا شده و استفاده كرده‌اى و قسمت تو شده و آن را تسويه كرده‌اى و پوشيده‌اى و كهنه و فرسوده ساخته‌اى». عمر گفت: راست گفتى اى ابوالحسن. [١]

[١]. تاريخ دمشق، ج ٤٢، ص ٤٩٤