پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٦ - شرح و تفسير

پروردگار، رابطه آشكارى بر حسب ظاهر نمى‌بينيم؛ ولى به يقين اين از الطاف خفيه الهيه است.

قابل انكار نيست كه شخص ايثارگر كه آنچه را خود به آن نياز دارد به ديگرى مى‌بخشد روح پاكى پيدا مى‌كند كه سرچشمه استجابت دعاست و دعاهاى او براى گشايش روزى به هدف اجابت نزديك مى‌شود.

در احاديث اسلامى، رابطه صدقه با درمان بيمارى‌ها، رفع بلاها و خطرات و به عنوان افزايش روزى با صراحت بيان شده است؛ از جمله در حكمت ١٣٧ گذشت كه امام عليه السلام مى‌فرمايد:

«اسْتَنْزِلُوا الرِّزْقَ بِالصَّدَقَةِ؛

روزى را به‌وسيله صدقه بر خود فرود آوريد».

در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم‌

«إِنَّ الصَّدَقَةَ تَقْضِي الدَّيْنَ وَ تَخْلُفُ بِالْبَرَكَةِ؛

صدقه سبب اداى دين و برجاى نهادن بركت مى‌شود». [١]

اين سخن را با سخنى از رسول خدا صلى الله عليه و آله پايان مى‌دهيم كه فرمود:

«أَكْثِرُوا مِنَ الصَّدَقَةِ تُرْزَقُوا؛

به نيازمندان زياد صدقه دهيد تا روزى شما وسيع شود». [٢]

در اين روايات، تنها به رابطه صدقات با فزونى نعمت و دفع فقر اشاره شده، در حالى كه صدقه بركات و آثار فراوان ديگرى نيز دارد؛ صدقه رفع بلا مى‌كند، موجب پرورش فضايل اخلاقى است، دشمنى‌هاى قشرهاى مختلف جامعه را فرو مى‌نشاند و وسيله نجات در يوم المعاد است.

قرآن مجيد مى‌گويد: «مَا عِنْدَكُمْ يَنفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ»؛ آنچه نزد شماست فانى مى‌شود؛ امّا آنچه نزد خداست باقى است». [٣]

در آيه ديگر مى‌خوانيم: «وَأَنفِقُوا فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ

[١]. كافى، ج ٤، ص ٩، ح ١

[٢]. بحارالانوار، ج ٧٤، ص ١٧٨

[٣]. نحل، آيه ٩٦