پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٤٥ - نكته از اندوه مصيبتزدگان بكاهيد

ام‌سلمه، همسر پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌گويد: اين حقيقت در زندگى من تجلى كرد. هنگامى كه ابوسلمه (همسر من كه مرد بسيار شريفى بود) از دنيا رفت من جمله‌ «إِنَّا للَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» را (مطابق دستور پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله) گفتم سپس پيش خود فكر كردم مگر كسى مثل ابوسلمه پيدا مى‌شود كه خدا به من بدهد؟ اما چيزى نگذشت كه خداوند افتخار همسرى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را به من داد. [١]

از سوى ديگر به برادران دينى و نزديكان و بستگان دستور مى‌دهد كه با سخنان محبّت‌آميز و ابراز همدردى، فشار مصيبت را از مصيبت‌زده كم كنند؛ در حديثى كه مرحوم نورى آن را در مستدرك‌الوسائل‌ آورده است مى‌خوانيم:

فرزندى از معاذ بن جبل از دنيا رفت. او بسيار ناراحت شد. اين مطلب به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله رسيد. حضرت نامه پرمعنايى براى او نوشت به اين مضمون: «بسم اللَّه الرحمن الرحيم، از محمد رسول خدا به سوى معاذ بن جبل. سلام بر تو. حمد مى‌كنم خدايى را كه معبودى جز او نيست. اما بعد. خداوند متعال اجر و پاداش عظيم و صبر به تو عنايت كند و به ما و تو شكر را روزى فرمايد. (بدان) جان ما و خانواده ما و اموال و اولاد ما از مواهب گواراى الهى است و عاريت‌هايى است كه به نزد ما سپرده شده است. انسان مدت معينى از آن بهره مى‌گيرد و (خداوند) در وقت معينى آن را مى‌گيرد سپس بر ما واجب كرده شكر آن را به هنگامى كه مى‌دهد و صبر را هنگامى كه مبتلا مى‌سازد و مى‌گيرد ترك نكنيم. پسرت از مواهب گواراى الهى و عاريت‌هايى بود كه خدا به تو داده بود. مدتى با او مسرور بودى سپس او را در برابر پاداش فراوان از تو گرفت. پاداش او همان درود و رحمت و هدايت الهى است اگر صبر و شكيبايى را پيشه كنى. مبادا دو مصيبت الهى را براى خود بپذيرى (مصيبت از دست دادن فرزند و مصيبت از بين رفتن‌

[١]. بحارالانوار، ج ٧٩، ص ١٣٢