پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٤٤ - نكته از اندوه مصيبتزدگان بكاهيد

هم سخن مى‌گويند.

اين تصوير از مرگ، مردن را براى همگان آسان مى‌سازد و مايه تسليت خاطر كسانى است كه عزيزانشان از دست رفته‌اند.

نكته از اندوه مصيبت‌زدگان بكاهيد

بى‌شك زندگى در دنيا خالى از مصائب نيست به خصوص اگر انسان عمر طولانى پيدا كند كه در اين حال گرفتار مصيبت‌هاى عزيزان و دوستان و بستگان مى‌شود و گاه شدت مصيبت آن چنان زياد است كه انسان را از پاى درمى‌آورد و يا خداى نكرده او را به ناسپاسى وامى‌دارد و براى اين‌كه انسان گرفتار اين‌گونه حالات نشود اسلام دستورات دقيق و حساب‌شده‌اى داده است.

نخست به خود افراد دستور مى‌دهد كه خودشان تسليت‌گوى خود باشند.

مثلًا با گفتن: «إِنَّا للَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ»؛ ما همه از خدا هستيم و به سوى او بازمى‌گرديم» به خود آرامش مى‌بخشد، چراكه به هنگام گفتن اين سخن توجه پيدا مى‌كند كه قانون مرگ، قانونى عمومى است و همه در اين قافله در حركتند؛ بعضى در پيشاپيش قافله و برخى در پس آن. توجه به اين حقيقت بار مصيبت را سبك مى‌كند.

در حديثى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«مَا مِنْ مُسْلِمٍ يصَابُ بِمُصِيبَةٍ وَإِنْ قَدُمَ عَهْدُهَا فَأَحْدَثَ لَهَا اسْتِرْجَاعاً إِلَّا أَحْدَثَ اللَّهُ لَهُ مَنْزِلَةً وَأَعْطَاهُ مِثْلَ مَا أَعْطَاهُ يوْمَ أُصِيبَ بِهَا؛

هيچ مسلمانى گرفتار مصيبتى نمى‌شود هر چند تازه باشد و او در برابر آن جمله‌ «إِنَّا للَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» بگويد، مگر اين‌كه خداوند منزلت والايى براى او قرار مى‌دهد و به اندازه آنچه از دست او رفته به او پاداش مى‌بخشد». [١]

[١]. بحارالانوار، ج ٧٩، ص ١٣٢