پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨٧ - شرح و تفسير يازده نكته مهم
پاك و پرهيزكار نيز هنگامى كه مرتكب اينگونه كارها شود متهم مىگردد و در واقع آبروى خود را به دست خود ريخته است.
شبيه همين معنا از امام عليه السلام در حديث ديگرى آمده است كه مىفرمايد:
«مَنْ عَرَّضَ نَفْسَهُ لِلتُّهْمَةِ فَلايَلُومَنَّ مَنْ أساءَ بِهِ الظَّنَّ؛
كسى كه خود را در معرض تهمت قرار دهد نبايد كسانى را سرزنش كند كه به او سوءظن پيدا مىكنند». [١]
نيز در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم:
«اتَّقُوا مَواضِعَ الرَّيْبِ وَلا يَقِفَنَّ أَحَدُكُمْ مَعَ أُمّهِ فِى الطَّريقِ فَإِنَّهُ لَيْسَ كُلُّ أَحَدٍ يَعْرِفُها؛
از مواضعى كه موجب سوءظن است بپرهيزيد و هيچكس از شما با مادرش در وسط راه نايستد، زيرا همه نمىدانند او مادر وى است (و چه بسا فكر كنند او با زن نامحرمى رابطه دارد)». [٢]
البته مواردى هست كه قرائن نشان مىدهد فلان زن، خواهر يا مادر يا همسر اوست كه اينگونه موارد مستثناست.
[١]. ميزان الحكمة، ماده «ظن»، ح ١١٥٦٠
[٢]. بحارالانوار، ج ٧٥، باب التحرز عن مواضع التهمة، ح ٧