پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧١٥ - شرح و تفسير دعوتكننده بىعمل
لفظ در اكثر از يك معنا جايز است، بلكه يكى از فنون فصاحت و بلاغت محسوب مىشود.
به هر روى، براى رسيدن به كمال علم و دانش بايد همه اين دستورات را به كار بست؛ از وجدانيات و بديهيات كمك گرفت، در اصول اعتقادى راسخ شد و آنچه را انسان فرا گرفته با رياضت و تهذيب نفس به صورت ملكه باطنى در آورد تا انسان بتواند از اين علوم استفاده كند و مايه نجات او گردد، به حقيقت علم واصل شود و جهلى را كه در لباس علم درآمده از خود دور سازد، راه مستقيم را پيموده و در بيراههها گمراه نگردد.
محتواى اين حديث شريف به صورت سه بيت شعرِ جالب نيز آمده است كه «وطواط» در الغرر والعرر آن را به اميرمؤمنان على عليه السلام نسبت مىدهد، هر چند «ابوطالب مكى» در قوت القلوب گوينده آن را بعض الحكماء بدون مشخص كردن نام ذكر كرده، و اشعار اين است:
|
رَأَيْتُ الْعَقْلَ عَقْلَيْنِ |
فَمَطْبُوعٌ وَمَسْمُوعٌ |
|
|
وَلا يَنْفَعُ مَسْمُوعٌ |
إذا لَمْ يَكُ مَطْبُوعٌ |
|
|
كَما لا تَنْفَعُ الشَّمْسُ |
وَضَوْءُ الْعَيْنِ مَمْنُوعٌ |