پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٠ - شرح و تفسير اينگونه گريهها روحيهها را تضعيف مىكند

آن‌جا براى او به احترام پيامبر صلى الله عليه و آله عزادارى كردند. [١]

ولى گريستن با صداى بلند و به تعبير امام عليه السلام «رنين» كه به گفته بسيارى از ارباب لغت به معناى گريه توأم با فرياد و فغان است، كار خوبى نيست، ازاين‌رو امام عليه السلام از آن نهى كرد. يا چنين گريه‌اى را براى شهداى راه خدا مناسب ندانست چون سبب سست‌شدن جنگجويان مى‌شود و يا بر اساس قرائنى، اين گريه توأم با جزع و بى‌تابى و ناسپاسى بوده است، ازاين‌رو امام عليه السلام از آن نهى فرموده است.

به هر حال علامه مجلسى رحمه الله در جلد ٣٢ بحارالانوار ضمن روايتى كه درباره ماجراى صفين نقل مى‌كند در ذيل اين داستان آورده است كه حرب بن شرحبيل به امام عليه السلام عرض كرد: اگر يك خانه، دو خانه و سه خانه بود ما مى‌توانستيم آن‌ها را نهى كنيم؛ ولى از اين قبيله صد و هشتاد نفر در صفين شهيد شدند و هيچ خانه‌اى نيست مگر اين‌كه صداى گريه از آن بلند است؛ ولى ما مردان گريه نمى‌كنيم، بلكه خوشحاليم شهيدانى را تقديم اسلام كرده‌ايم. امام عليه السلام فرمود:

خداوند شهيدان و مردگان شما را رحمت كند. [٢]

سپس امام عليه السلام به نكته مهم ديگرى اشاره مى‌كند؛ هنگامى كه ديد حرب بن شرحبيل پياده همراه وى در حركت و آن حضرت سوار بر مركب است. به او فرمود: «بازگرد، زيرا پياده حركت كردن شخصى مانند تو در ركاب مثل من، مايه فتنه و غرور بر والى و ذلت و خوارى براى مؤمن است»؛

(وَأَقْبَلَ حَرْبٌ يَمْشِي مَعَهُ وَهُوَ عليه السلام رَاكِبٌ فَقال عليه السلام: ارْجِعْ، فَإِنَّ مَشْيَ مِثْلِكَ مَعَ مِثْلِي فِتْنَةٌ لِلْوَالِي وَمَذَلَّةٌ لِلْمُؤْمِنِ)

. در دنياى امروز و گذشته بسيارند زمامدارانى كه براى كسب جاه و جلال و ابهت و عظمت، گروهى را همراه خود با ذلت مى‌برند تا ثابت كنند مقام‌

[١]. بحارالانوار، ج ٢٠، ص ٩٨

[٢]. همان، ج ٣٢، ص ٥٥٤