پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩١ - نكته فقر و غنا
ماندن از اطاعت گردد مايه بدبختى و گرفتارى در دنيا و آخرت است.
اين سخن را با كلام جالبى از راغب اصفهانى كه علامه مجلسى رحمه الله آن را بسيار نيكو شمرده است پايان مىدهيم.
او در ماده «فقر» در كتاب مفردات مىگويد: فقر در چهار معنا استعمال مىشود:
اوّل: وجود نيازهاى ضرورى در انسان و در همه موجودات كه خداى متعال در آيه شريفه (١٥ سوره «فاطر») به آن اشاره فرمود: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَمِيدُ».
دوم: تهىدست بودن از اموال و وسايل زندگى كه در آيه ٢٧٣ سوره «بقره» به آن اشاره شده است: «لِلفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ».
سوم: فقر نفس، و حرص و آز است و بعيد نيست كه حديث مشهور نبوى
«كَادَ الْفَقْرُ أَنْ يَكُونَ كُفْراً» [١]
اشاره به آن باشد و نقطه مقابل آن غناى نفس است.
چهارم: فقر به معناى نياز و وابستگى به ذات پاك پروردگار است، همانگونه كه در دعا وارد شده است:
«اللَّهُمَّ اغْنِني بِالْإِفْتِقارِ إلَيْكَ؛
يعنى خداوندا مرا وابسته به ذات پاك خويش گردان». [٢]
[١]. كافى، ج ٢، ص ٣٠٧، ح ٤
[٢]. بحارالانوار، ج ٦٩، ص ٣١