پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٥ - نكته غيرت در آموزههاى اسلامى

الْايمان؛

غيرت از ايمان است». [١] (دليل آن هم روشن است: ايمان، انسان را به حفظ ناموس و افتخارات و آيين خود دعوت مى‌كند، بنابراين غيرت جزء ايمان است).

در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است:

«انَّ اللَّهَ غَيُورٌ يُحِبُّ كُلَ غَيُورٍ وَلِغيرَتِهِ حَرَّمَ الْفَواحِشَ ظاهِرَها وَباطِنَها؛

خدا غيور است و هر غيورى را دوست دارد و به دليل غيرتش تمام كارهاى زشت را اعم از آشكار و پنهان تحريم كرده است». [٢]

بنابر اين روايت و بعضى از روايات ديگر، غيرت از اوصافى است كه هم در خداى تعالى و هم در انسان‌ها وجود دارد البته با اين تفاوت كه غيرت در خداوند به معناى نهى از كارهاى زشت و ناپسند و در انسان‌ها به معناى دفاع از حريم خانواده و دين و آب و خاك است.

درباره غيرت، سخن بسيار است و اين بحث را با حديثى درباره «جعفر بن ابى‌طالب» پايان مى‌دهيم. در حديثى آمده است كه جبرئيل به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله خبر داد كه «جعفر بن ابى‌طالب» صفات برجسته‌اى در زمان جاهليت داشت كه خداوند به سبب آن از وى قدردانى كرد.

«مِنْها عَدَمُ زِناهُ لِغَيْرَتِهِ كَعَدَمِ شُرْبِهِ لِعِزَّتِهِ كَعَدَمِ كِذْبِهِ لِشَرَفِهِ؛

از جمله اين‌كه به سبب غيرت، دامنش آلوده بى‌عفتى نشد و به سبب حفظ عزتش هرگز شراب ننوشيد و به سبب شخصيتش هرگز دروغ نگفت». [٣]

[١]. كنزالعمّال، ج ٣، ص ٣٨٥، ح ٧٠٦٥

[٢]. كافى، ج ٥، ص ٥٣٥، ح ١

[٣]. شرح نهج‌البلاغه علّامه شوشترى، ج ١٤، ص ٥٧٥