پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٤ - نكته غيرت در آموزههاى اسلامى

نمى‌شود به نواميس مردم تجاوز كند. به همين دليل، غيرت، او را از آلوده شدن به اعمال منافى عفت بازمى‌دارد. حتى حاضر نيست به همسر يا خواهر و مادر ديگرى نگاه كند، زيرا نسبت به نگاه ديگران به همسر و خواهر و مادرش احساس تنفر مى‌كند.

نكته غيرت در آموزه‌هاى اسلامى‌

از واژه‌هايى كه به عنوان فضيلتى اخلاقى در منابع اسلامى ديده مى‌شود غيرت است. غيرت، در اصل به معناى يك احساس فوق‌العاده درونى است كه انسان را به دفاع شديد از امورى كه متعلق به اوست وامى‌دارد؛ خواه امور معنوى باشد مانند دين و آيين و يا امور مادى مانند عِرض و مال و ناموس و مملكت.

اين احساس در همه انسان‌ها با تفاوت‌هايى وجود دارد و اگر به صورت افراطى درنيايد يكى از فضايل مهم و كارساز است.

از سويى ديگر، اگر براثر تكرار اعمال منافى غيرت، تضعيف شود و به بيان ديگر انسان، بى‌غيرت و يا از نظر غيرت ضعيف گردد اين خود يكى از رذائل خطرناك اخلاقى به شمار خواهد آمد.

در آيات قرآن اشاراتى به اين مسئله ديده مى‌شود؛ ولى به‌طور صريح‌تر در روايات اسلامى آمده است؛ از جمله در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم كه فرمود:

«إنّى لَغَيُورٌ وَاللَّهُ عَزَّوَجَلَّ اغْيّرُ مِنى وَانَّ اللَّه تَعالى يُحِّبُ مِنْ عِبادَهَ الْغَيُورَ؛

من غيرتمندم و خدا از من غيورتر است و خدا بندگان غيورش را دوست دارد». [١]

در حديث ديگرى از همان بزرگوار آمده است كه فرمود:

«انَّ الْغيرَةَ مِنَ‌

[١]. كنزالعمّال، ج ٣، ص ٣٨٧، ح ٧٠٧٦