پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٨ - شرح و تفسير آمادگى براى سفر آخرت

خشك و خالى، سرگردان ماندند؛ نه زادى داشتند و نه مركبى، ازاين‌رو به هلاكت يقين پيدا كردند. در اين هنگام مردى نمايان شد كه لباس خوبى بر تن داشت و قطرات آب از سر و رويش مى‌چكيد. گفتند: به يقين اين شخص از سرزمين آباد و پرآبى مى‌آيد و احوال او نشان مى‌دهد كه راه به آن‌جا نزديك است.

هنگامى كه آن مرد به آن‌ها رسيد و حال ايشان را مشاهده كرد به آن‌ها گفت: اگر شما را به محلى پرآب و باغ‌هاى سرسبز راهنمايى كنم چه مى‌كنيد؟ گفتند: هرگز با تو مخالفت نخواهيم كرد. گفت: با خدا عهد و پيمان ببنديد كه چنين خواهد بود. آن‌ها عهد و پيمان بستند و آن مرد آن‌ها را به محلى پرآب و باغ‌هايى سرسبز هدايت كرد. هنگامى كه به آن‌جا رسيدند مقدار كمى در آن‌جا ماندند سپس آن مرد به آن‌ها گفت: برخيزيد و آماده شويد به سوى باغ‌هايى كه از اين باغ‌ها پربارتر و آبى كه از اين آب گواراتر است برويم. بسيارى از آن‌ها گفتند: ما باور نمى‌كنيم به چنان سرزمينى برسيم؛ ولى گروه اندكى از آن‌ها گفتند: مگر شما با اين مرد عهد و پيمان نبستيد كه مخالفت نكنيد؟ آنچه در آغاز گفته بود به حقيقت پيوست و بقيه گفتار او مانند آن است كه در آغاز گفته. اين گروه اندك، همراه آن مرد حركت كردند و او آن‌ها را به باغ‌هايى سرسبزتر و آب‌هايى گواراتر رساند؛ ولى آن گروه اول كه مخالفت كرده بودند در همان شب دشمنانى به آن‌ها حمله كرده و صبحگاهان عده‌اى كشته و عده‌اى اسير شده بودند. [١]

قرآن مجيد نيز مى‌گويد: «وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى»؛ زاد و توشه (براى سفر آخرت) برگيريد كه برترين زاد و توشه همان تقوا و پرهيزكارى است». [٢]

جالب اين‌كه در حديثى مى‌خوانيم كه زُهرى، يكى از سرشناسان اهل سنت از تابعين، امام على بن حسين عليه السلام را در شبى سرد و بارانى ديدار كرد در حالى كه بر

[١]. شرح نهج البلاغه ابن ابى‌الحديد، ج ١٩، ص ١٧١؛ كنزالعمّال، ج ١، ح ١٠١٥

[٢]. بقره، آيه ١٩٧