پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٥ - ٢٦٠ و قال عليهالسلام كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ، وَمَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ، وَمَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ وَمَا ابْتَلَى اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ
٢٦٠ و قال عليهالسلام كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ، وَمَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ، وَمَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ. وَمَا ابْتَلَى اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ.
امام عليه السلام فرمود:
چه بسيارند كسانى كه بهوسيله احسان الهى به آنها غافلگير مىشوند و به سبب پردهپوشى خدا بر آنها مغرور مىگردند و براثر تعريف و تمجيد از آنان فريب مىخورند و خداوند هيچكس را به چيزى مانند مهلت دادن (و ادامه نعمتها و ترك عقوبت) نيازموده است. [١]
سيّد رضى مىگويد: «اين سخن سابقاً (در حكمت ١١٦) گذشت جز اينكه در اينجا اضافه خوب و مفيدى دارد»؛
(قالَ الرَّضِيُ: وَقَدْ مَضى هذَا الْكَلامُ فِيما تَقَدَّمَ، إِلَّا أنَّ فِيهِ هاهُنا زِيادَةٌ جَيّدَةٌ مُفيدَةٌ)
.______________________________
(١). سند گفتار حكيمانه:
آنچه در اين كلام حكيمانه آمده عين چيزى است كه در حكمت ١١٦ آمد و منابع آن را در آنجا آورديم و گفتيم كه طبق نقل مصادر نهجالبلاغه اين كلام نورانى را جمعى از بزرگانى كه پيش از سيّد رضى مىزيستند در كتاب خود آوردند؛ از جمله ابن شعبه حرانى در تحف العقول و كلينى در روضه كافى و يعقوبى در كتاب تاريخ خود و ابن جوزى در كتاب تذكرة الخواص. (مصادر نهجالبلاغه، ج ٤، ص ١٠٧)