پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٥ - ترجمه

اين حالت افراد كم ظرفيت است كه به هنگام غنا و بى‌نيازى همه چيز حتى خدا و خويشتن را به فراموشى مى‌سپارند و مال و ثروت و مقام تمام وجودشان را پر مى‌كند ارزش‌هاى انسانى درنظرشان بى رنگ و بندگى خدا از دست مى‌رود و به هنگام فقر و تنگدستى يأس و نوميدى و به دنبال آن سستى و ناتوانى تمام وجودشان را احاطه مى‌كند.

قرآن مجيد نيز در اين باره مى‌فرمايد: «وَلَئِنْ أَذَقْنَا الْإِنسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَاهَا مِنْهُ إِنَّهُ لَيَئُوسٌ كَفُورٌ* وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ نَعْمَاءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئَاتُ عَنِّى إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ»؛ و اگر از جانب خويش، رحمتى به انسان بچشانيم سپس آن را از او بگيريم، بسيار نوميد و ناسپاس خواهد بود. و اگر بعد از ناراحتى و زيانى كه به او رسيده، نعمت‌هايى به او بچشانيم به يقين مى‌گويد:

بدى‌ها از من برطرف شده؛ (و ديگر باز نخواهد گشت) و غرق شادى و غفلت و فخرفروشى مى‌شود». [١]

آيات ديگرى در قرآن مجيد نيز همين معنا را درباره افراد كم ظرفيت و ضعيف الايمان بيان كرده است؛ اما مؤمنان پرظرفيت اگر تمام دنيا را به آنها بدهند مغرور و طغيان‌گر نمى‌شوند و اگر بر خاك سياه بنشينند نه از رحمت خدا مأيوس مى‌گردند و نه سستى در وجودشان راه مى‌يابد.

١٥. « (و از كسانى مباش كه) به هنگام عمل كوتاهى مى‌كند و به هنگام درخواست و سؤال اصرار مى ورزد»؛

(يقَصِّرُ إِذَا عَمِلَ وَيبَالِغُ إِذَا سَأَلَ)

. اشاره به افراد سست و تنبلى است كه مرد ميدان عمل نيستند و هميشه دستشان به سوى اين و آن دراز است گويى از زندگانى مستقل بيزارند و به زندگى وابسته دلخوش، در حالى كه تعليمات اسلام به ما مى‌گويد تا مى‌توانى روى پاى خود بايست و تا توان دارى چيزى از ديگرى درخواست نكن كه اولى‌

[١]. هود، آيه ٩ و ١٠.