پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٣ - شرح و تفسير حاملان علم چند گروهند
«منهوم» به معناى شكمپرست و حريص است.
«سَلِسَ الْقِياد» به كسى گفته مىشود كه به آسانى در برابر چيزى تسليم مىشود.
آنگاه به چهارمين گروه اشاره كرده مىفرمايد: «يا كسى كه حريص به جمع مال و اندوختن آن است اين دو (اين گروه و گروه قبل) به هيچ وجه از دينداران نيستند و شبيهترين موجودات به چهارپايانى هستند كه براى چَرا رها شدهاند»؛
(أَوْ مُغْرَماً بِالْجَمْعِ وَ الِادِّخَارِ، لَيْسَا مِنْ رُعَاةِ الدِّينِ فِي شَيْءٍ، أَقْرَبُ شَيْءٍ شَبَهاً بِهِمَا الْأَنْعَامُ السَّائِمَةُ)
. «مُغْرِم» كسى است كه عاشق و دلباخته چيزى باشد.
«سائِمَة» حيوانى است كه در چراگاه رها شود.
مىدانيم چهارپايان جز خور و خواب و شهوت چيزى را درك نمىكنند و بيچاره انسان، اشرف مخلوقات، آنقدر تنزل كند كه همسوى با آنها باشد يا دنبال عيش و نوش و شهوت است و يا مشغول جمع مال و ثروت.
امام عليه السلام در پايان اين سخن مىفرمايد: «اينگونه علم با مرگ حاملانش مىميرد»؛
(كَذَلِكَ يَمُوتُ الْعِلْمُ بِمَوْتِ حَامِلِيهِ)
. زيرا هيچ يك از اين گروه چهارگانه شايسته آن نيستند كه حامل علوم الهى باشند. به همين دليل عالمان واقعى از قرار دادن علوم در اختيارشان خوددارى مىكنند و ناچار علمشان را با خودشان به گور مىبرند و با مرگ آنها علم هم مىميرد.