پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢٤ - شرح و تفسير حسد دشمن سلامتى

كمترين ارزشى براى او ندارد و اگر همه چيز را از او بگيرند و سلامتى را به او باز گردانند به يقين خوشحال خواهد شد.

آرى. بعد از ايمان و عقل كه از نعمت‌هاى معنوى است برترين نعمت مادى سلامت جسم است كه حسود آن را به آسانى از دست مى‌دهد.

بعضى از شارحان‌ نهج‌البلاغه‌ معناى ديگرى براى اين كلام مولا ارائه كرده‌اند كه بسيار بعيد به نظر مى‌رسد و آن اين‌كه امام عليه السلام مى‌فرمايد: چرا حاسدان نسبت به مال و جاه ديگران حسادت مى‌ورزند؟ چرا نسبت به سلامتى آنها كه از مال و جاه برتر است حسودى ندارند؟ اين در واقع كنايه از اهميت نعمت سلامتى است.

روشن است كه هدف مولا اين نيست، زيرا معناى اين سخن آن مى‌شود كه حسودان را تشويق كنيم بر سلامتى ديگران حسادت بورزند. از سويى ديگر حسادت در جايى است كه انسان فاقد نعمتى باشد و ديگرى را واجد آن بداند و با توجه به اين‌كه حاسدان غالباً از سلامت برخوردارند، حسادت نسبت به سلامتى ديگران معنا ندارد.

آنچه تفسير اول را تأييد و تثبيت مى‌كند روايات فراوانى است كه در نهج‌البلاغه‌ يا كتب ديگر از اميرمؤمنان عليه السلام نقل شده است. از جمله در حكمت ٢٥٦ مى‌خوانيم:

«صِحَّةُ الْجَسَدِ، مِنْ قِلَّةِ الْحَسَدِ

؛ صحت بدن بر اثر كمى حسد حاصل مى‌شود». [١]

در حديث ديگرى كه مرحوم علامه مجلسى در بحارالانوار نقل كرده است مى‌فرمايد:

«الْحَسَدُ لا يَجْلِبُ إلَّامَضَرَّةً وَغَيْظاً يُوهِنُ قَلْبَكَ وَيُمِرّضُ جِسْمَكَ‌

؛ حسد جز زيان و خشمى كه قلب تو را سست مى‌كند و بدنت را بيمار مى‌سازد به بار نمى‌آورد». [٢]

[١]. نهج‌البلاغه، حكمت ٢٥٦.

[٢]. بحارالانوار، ج ٧٠، ص ٢٥٦.