پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨ - شرح و تفسير خوشا به حال آنها

سپس در دومين وصف مى‌فرمايد: «و خوشا به حال كسى كه كسب و كار او پاك و حلال باشد»؛

(وَطَابَ كَسْبُهُ)

. مى‌دانيم يكى از عوامل موفقيت و نشاط عبادت و استجابت دعا كسب حلال است تا آنجا كه در كتاب شريف كافى از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه فرمود:

«مَنْ سَرَّهُ أنْ يُسْتَجابَ دَعْوَتُهُ فَلْيَطِبْ مَكْسَبَهُ‌

؛ كسى كه خوشحال مى‌شود از اين‌كه دعايش مستجاب گردد بايد كسب خود را پاك و حلال كند». [١]

شبيه همين معنا با عبارت ديگر از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است:

«مَنْ أَحَبَّ أنْ يُسْتَجابَ دُعائُهُ فَلْيَطِبْ مَطْعَمَهَ وَمَكْسَبَهُ». [٢]

در حديثى كه در كتاب‌ اسد الغابة در حالات «سعد بن معاذ انصارى» نقل شده، آمده است: هنگامى كه پيغمبر صلى الله عليه و آله از غزوه تبوك باز گشت، «سعد انصارى» به استقبال پيامبر آمده. حضرت با او مصافحه كرد و (چون دست او را بسيار خشن ديد) فرمود: چه چيز دستت را اين‌گونه خشن كرده است؟ عرض كرد: «اى رسول خدا! من با داس و بيل كار مى‌كنم تا زندگى عيالم را فراهم سازم». نقل شده است:

«فَقَبَّلَ يَدَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله وَقالَ: هذِهِ يَدٌ لا تَمُسُّهُ النّارُ

؛ پيغمبر صلى الله عليه و آله دست او را بوسيد و فرمود: اين دستى است كه هرگز آتش دوزخ به آن اصابت نمى‌كند». [٣]

حضرت در سومين وصف مى‌فرمايد: «خوشا به حال كسى كه باطن او پاك و صالح است»؛

(وَصَلَحَتْ سَرِيرَتُهُ)

. صلاح باطن عبارت از خلوص نيت، پاكى فطرت و خيرخواهى براى همه انسان‌هاست. از آنجا كه اعمال و اقوال انسان تراوشى از صفات درونى اوست، كسى كه درونى پاك داشته باشد اعمال و رفتار و اقوالش نيز پاك و شايسته است.

[١]. كافى، ج ٢، ص ٤٨٦، ح ٩.

[٢]. بحارالانوار، ج ٩٠، ص ٣٧٢.

[٣]. اسد الغابة، ج ٢، ٢٦٩.