پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٧ - شرح و تفسير از مواضع تهمت بپرهيز
باب ١٩ احاديث فراوانى در اين زمينه آورده است؛ از جمله در حديثى از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه فرمود:
«اتَّقُوا مَوَاضِعَ الرَّيْبِ وَلَا يَقِفَنَّ أَحَدُكُمْ مَعَ أُمِّهِ فِي الطَّرِيقِ فَإِنَّهُ لَيْسَ كُلُّ أَحَدٍ يَعْرِفُهَا
؛ از جاهاى تهمتخيز پرهيز كنيد حتى يكى از شما با مادرش در كنار جاده (به صورت تهمتبرانگيز) نايستد، زيرا همه او را نمىشناسند (و ممكن است شما را متهم كنند)». [١]
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام آمده است كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«أَوْلَى النَّاسِ بِالتُّهَمَةِ مَنْ جَالَسَ أَهْلَ التُّهَمَةِ
؛ سزاوارترين مردم به اتهام كسى است كه با افراد متهم همنشين گردد». [٢]
يكى از ادباى بزرگ فارسى زبان مىگويد: «هر كه با بدان نشيند اگر طبيعت ايشان در او اثر نكند به طريقت ايشان متهم گردد و اگر به خراباتى رود به نماز كردن، منسوب شود به خمر خوردن». [٣]
[١]. اين حديث در بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٩١، ح ٧ نيز آمده است.
[٢]. بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٩٠، ح ٣.
[٣]. كليات سعدى.