پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤ - شرح و تفسير تفسير دقيق اسلام

همان يقين است.

در جمله سوم مى‌فرمايد: «يقين همان تصديق است»؛

(وَالْيَقِينُ هُوَ التَّصْدِيقُ)

. منظور از «تصديق» در اينجا علمى است كه از مقدمات يقينى حاصل مى‌شود و تا اين علم حاصل نگردد «يقين» پيدا نمى‌شود و تا يقين حاصل نگردد، تسليم كه روح اسلام است نيز حاصل نخواهد شد و در واقع اعتقادى كه نام يقين بر آن گذارده‌ايم نتيجه علمى است كه به صورت تصديق در مى‌آيد و در واقع تصديق و يقين نيز لازم و ملزوم يكديگرند كه امام عليه السلام به واسطه شدت ارتباط اين دو با يكديگر آنها را يكى شمرده و فرموده: يقين همان تصديق است.

در چهارمين جمله مى‌فرمايد: «تصديق همان اقرار است»؛

(وَالتَّصْدِيقُ هُوَ الْإِقْرَارُ)

. اشاره به اين‌كه تصديق قلبى به تنهايى كافى نيست، بايد با زبان نيز اقرار شود و به صورت شهادتين كه بيان اركان اسلام است درآيد و به همين دليل تا افراد اقرار به شهادتين نمى‌كردند مسلمان شمرده نمى‌شدند.

در پنجمين جمله مى‌فرمايد: «اقرار همان اداست»؛

(وَالْإِقْرَارُ هُوَ الْأَدَاءُ)

. منظور از «اداء» در اينجا احساس مسئوليت و آماده شدن و عزم را جزم كردن بر انجام عمل است، زيرا اگر اقرار از دل برخيزد آمادگى براى انجام وظائف و اداى مسئوليت‌ها را ايجاد خواهد كرد. در غير اين صورت اقرار، اقرار دروغين است.

آن‌گاه در ششمين و آخرين جمله مى‌فرمايد: «و ادا همان عمل است»؛

(وَالْأَدَاءُ هُوَ الْعَمَلُ)

. زيرا كسى كه عزم خود را بر اداى مسئوليت‌ها جزم مى‌كند بلافاصله وارد صحنه عمل مى‌گردد و اعمال صالحى بر طبق احساس مسئوليت درونى برخاسته از اقرار واقعى و تصديق و يقين و تسليم انجام مى‌دهد.