پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٩ - شرح و تفسير
شرح و تفسير
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه براى نهى انسانها از بخل به نكتهاى اشاره مىكند كه دقت در آن مىتواند انسان را از بخل باز دارد و آن اين است كه «امام عليه السلام از كنار مزبلهاى عبور كرد و فرمود: «اين همان است كه بخيلان به آن بخل مىورزيدند»؛
(وَقَدْ مَرَّ بِقَذَرٍ عَلَى مَزْبَلَةٍ هَذَا مَا بَخِلَ بِهِ الْبَاخِلُونَ)
. در روايت ديگرى چنين نقل شده كه امام عليه السلام پس از مشاهده مزبله فرمود: اين همان چيزى است كه ديروز شما بر سر تصاحب آن با هم رقابت داشتيد»؛
(وَرُوِيَ فِي خَبَرٍ آخَرَ أَنَّهُ قَالَ هَذَا مَا كُنْتُمْ تَتَنَافَسُونَ فِيهِ بِالْأَمْسِ)
. انسان اگر به پايان امور بنگرد درباره آغاز آن تجديد نظر خواهد كرد؛ هنگامى كه ببيند لذيذترين و پاكيزهترين غذاها بعد از وارد شدن در بدن و جذب موادى از آن، تفاله آن به شكل گنديدهاى در مىآيد باور مىكند كه آنچه را به آن بخل ورزيده بود اشتباه بود.
نيز هنگامى كه انسان از كنار قبرستانى عبور كند كه گاه هنوز بوى تعفن بعضى از اجساد از آن به مشام مىرسد و ببيند پايان كار كجاست، يقين پيدا مىكند كه در زندگى مادى خود و روى آوردن به شهوات چقدر گرفتار خطا و اشتباه بوده است.
مرحوم شوشترى شعر فارسى جالبى در اين زمينه نقل كرده مىگويد:
|
عارفى روزيى به راهى مىگذشت |
واله و سرمست چون مى خوارگان |