پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٠٣ - نكته انگيزههاى عبادت
باشد و خلوص از هرگونه ريا و قصد غير خدا نيز لازم است.
فقها فرمودهاند: اگر كسى وضو مىگيرد به نيت اطاعت فرمان خدا و هم براى اينكه به وسيله آب خنك بدن او خنك شود، وضوى او خالى از اشكال نيست چرا كه انگيزه مشتركى بين قصد قربت و قصد برودت آب داشته است. البته اگر قصد اصلى قربت است كه در هر حال وضو براى نماز مىگرفت؛ ولى قصدهاى تبعى هم در كار باشد، ضررى نمىزند.
در اينجا سؤال پيش مىآيد كه آيا به جا آوردن عبادات براى رسيدن به پاداش بهشت و نعمتهاى آن و حور و قصور جنت با قصد قربت سازگار است؟
همچنين انجام آن براى ترس از آتش دوزخ و عذابهاى آن واقعاً خالصانه است؟
در زمينه آثار دنيوى و مواهب مادى، خواندن نماز باران براى رفع خشكسالى يا انجام دادن نماز شب براى وسعت روزى و امثال آن نيز قابل پرسش است كه چگونه اينگونه نيات با قصد قربت سازگار است.
پاسخ همه اين پرسشها يك چيز است و آن اينكه آنچه را انسان از خدا بخواهد عين قربت است و به تعبير ديگر، پاداشهاى بهشتى و نجات از عذاب دوزخ يا پاداشهاى مادى دنيوى از قبيل داعى بر داعى يعنى انگيزهاى است براى قصد قربت، زيرا عبادت كننده مىداند كه اگر نيت قربت نداشته باشد اين امور حاصل نمىشود.
به همين دليل در سرتاسر قرآن مجيد براى تشويق مؤمنان به اطاعت پرودگار و تقرب به او سخن از نعمتهاى بهشتى به ميان آمده و براى نهى از مخالفت، سخن از عذابهاى دوزخ. هرگاه اين امور با قصد قربت مخالفت داشت، هرگز در قرآن مجيد آن هم به صورت بسيار گسترده مطرح نمىشد.
همچنين مسئله نماز باران و مانند آن در احاديث اسلامى وارد شده