پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٢٣ - شرح و تفسير حسد دشمن سلامتى
شرح و تفسير حسد دشمن سلامتى
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به يكى از آفات حسد اشاره كرده مىفرمايد:
«در شگفتم كه چگونه حسودان از سلامتى خويش غافلاند»؛
(الْعَجَبُ لِغَفْلَةِ الْحُسَّادِ، عَنْ سَلَامَةِ الْأَجْسَادِ!)
. «حُسّاد» جمع «حسود» است.
روشنترين تفسير براى گفتار حكيمانه بالا آن است كه حسد روح و قلب انسان را مىفشارد و بر اثر اين فشار، انسان بيمار مىشود و گاهى از شدت حسد دق مىكند و مىميرد، زيرا مىبيند شخص محسود داراى نعمتهاى مختلفى است. هرچه نعمت او بيشتر مىشود، غم و اندوه حسود فزونتر مىگردد. گاه به حالت افسردگى كشيده مىشود و گاه به بيمارى جسمانى مبتلا مىگردد، زيرا رابطه روح و جسم به اندازهاى است كه ناراحتىهاى روحى فورا در جسم اثر مىگذارد و سلامت انسان را مختل مىكند.
بنابراين حسودان آرزو مىكنند نعمت شخصى كه مورد حسد است زائل گردد؛ خواه اين نعمت مقام باشد يا مال و ثروت. در حالى كه با حسد خويش نعمتى را كه از آن نعمتها بزرگتر است از دست مىدهند و آن نعمت سلامتى است كه هيچ نعمتى با آن برابرى نمىكند. اگر تمام دنيا را به كسى بدهند؛ ولى مبتلا به بيمارى سرطان يا فلج و از كارافتادگى دست و پا و سر و صورت باشد