و معصومان عليهم السلام به آن تشويق كرده‌اند. اگر با قصد قربت منافات داشت امكان نداشت تشويق كنند. نيز پاداش‌هاى مادى كه براى برپاداشتن نماز شب يا خواندن سوره‌هاى مختلف قرآن يا دعاهايى براى خلاص زندانيان و شفاى بيماران همه دليل بر اين است كه آنچه از خدا خواسته شود، هرچند داعى بر آن رسيدن به مواهب مادى باشد منافات با قصد قربت ندارد.

البته شك نيست اگر انسان به مقامى از ايمان و اخلاص برسد كه عبادت پروردگار را تنها براى اداى شكر و شايستگى حق براى عبادت به جاى آورد و حتى عشق به نعمت‌هاى بهشتى و ترس از آتش دوزخ و رسيدن به مواهب دنيوى را رها سازد، عبادتى در حد بسيار اعلا انجام داده است؛ ولى اين بدان معنا نيست كه اگر طمع در جنت و خوف از عذاب يا رسيدن به مواهب مادى دنيا انگيزه رفتن به در خانه خدا شود و همه را از او بخواهد با اخلاص نيت مخالفت داشته باشد، از اين رو در آيات قرآن در كنار «جَنَّاتٍ تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ»؛ باغ‌هايى از بهشت كه نهرها از كنار درختانش عبور مى‌كند» تعبير به‌ «وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللَّهِ أَكْبَرُ» (خشنودى و رضايت خداوند از همه برتر است) نيز آمده در آنجا كه مى‌فرمايد: «وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِى جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»؛ خداوند به مردان و زنان باايمان، باغ‌هاى بهشتى وعده داده كه نهرها از پاى درختانش جارى است؛ جاودانه در آن خواهند ماند؛ و (همچنين،) خانه‌ها و (قصرهاى) پاكيزه در باغ‌هاى جاودان بهشتى (به آنها وعده داده)؛ و خشنودى خدا، (از همه اينها) برتر است؛ واين، همان رستگارى و پيروزى بزرگ است». [١]

چه خوب است كه انسان افق فكر و معرفت خود را چنان بالا برد كه از عبادات و مناجات‌هاى خود غير او را نخواهد، همان‌گونه كه در مناجات هشتم از

[١]. توبه، آيه ٧٢.