پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٠٢ - نكته انگيزههاى عبادت

- همان‌گونه كه خواهد آمد- نيز صحيح است؛ ولى در حد اعلى نيست، زيرا كار آنها شبيه غلامانى است كه از ترس تازيانه مولا انجام وظيفه مى‌كنند.

اما گروه سوم كسانى هستند كه سطح فكر و معرفت و اخلاصشان برتر از اين است كه عشق به نعمت‌هاى بهشتى و وحشت از عذاب‌هاى دوزخى آنها را به عبادت پروردگار وادارد، بلكه محبت پروردگار و شكر نعمت‌هاى او و عشق به قرب حق آنها را به عبادت جذب مى‌كند. اين برترين انگيزه عبادت است و اين عبادت آزادگان است؛ آزادگان از عشق به جنت و ترس از نار.

شبيه اين معنا به صورت ديگرى- طبق روايتى كه مرحوم علامه مجلسى در بحارالانوار آورده از آن حضرت نقل شده مى‌فرمايد:

«مَا عَبَدْتُكَ خَوْفاً مِنْ نَارِكَ وَلَا طَمَعاً فِي جَنَّتِكَ لَكِنْ وَجَدْتُكَ أَهْلًا لِلْعِبَادَةِ فَعَبَدْتُك‌

؛ (خداوندا!) من تو را از ترس دوزخت پرستش نكردم و نه به جهت طمع در بهشت تو؛ ولى تو را شايسته عبادت ديدم و پرستيدم». [١]

در حديث ديگرى از آن حضرت اين تقسيم‌هاى سه‌گانه به تعبير ديگرى نقل شده و در آخر آن آمده است:

«لَكِنِّي أَعْبُدُهُ حُبّاً لَهُ عَزَّوَجَلَّ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْكِرَامِ وَهُوَ الْأَمْنُ لِقَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ وَهُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ‌

؛ ولى من او را به جهت عشق به آن ذات پاك مى‌پرستم و اين عبادت بزرگواران است كه سبب آرامش و امنيت در روز جزاست، زيرا خداى متعال مى‌فرمايد: آنها از وحشت آن روز در امانند». [٢]

نكته: انگيزه‌هاى عبادت‌

شك نيست كه عبادت نياز به قصد قربت دارد؛ يعنى بايد انگيزه‌هاى آن الهى‌

[١]. بحارالانوار، ج ٦٧، ص ١٨٦.

[٢]. همان، ص ١٩٧.