پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٦٧ - ٢٣٢ و قال عليهالسلام مَنْ يُعْطِ بِالْيَدِ الْقَصِيرَةِ يُعْطَ بِالْيَدِ الطَّوِيلَةِ
٢٣٢ و قال عليهالسلام مَنْ يُعْطِ بِالْيَدِ الْقَصِيرَةِ يُعْطَ بِالْيَدِ الطَّوِيلَةِ.
امام عليه السلام فرمود:
كسى كه با دست كوتاه ببخشد با دست بلند به او بخشيده مىشود. [١]
مرحوم سيد رضى مىگويد: «معناى اين كلام اين است كه آنچه انسان از اموال خود در راه خير و نيكى انفاق مىكند هرچند كم باشد خداوند جزا و پاداش او را بسيار مىدهد و منظور از دو دست (دست كوتاه و بلند) در اينجا دو نعمت است كه امام عليه السلام ميان نعمت پروردگار و نعمت انسان را با كوتاهى و بلندى فرق گذاشته است؛ نعمت و بخشش از سوى بنده را كوتاه و آنچه را از ناحيه خداوند است بلند شمرده است و اين بدان جهت است كه نعمت خدا همواره چندين
[١]. سند گفتار حكيمانه:
به گفته خطيب رحمه الله در مصادر نهجالبلاغه، اين كلام نورانى را زمخشرى در ربيع الابرار و آمدى در غررالحكم آورده و سيد رضى در كتاب مجازات النبويه نيز آن را به مناسبتى ذكر كرده است. (مصادر نهجالبلاغه، ج ٤، ص ١٨٥).
اضافه بر اين ابن عساكر در تاريخ دمشق، اين كلام حكيمانه را در ضمن داستان مفصلى نقل كرده و به يقين منبعى جز نهجالبلاغه داشته است. (تاريخ دمشق، ج ٥٠، ص ١٧٣).