پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٣ - ١٥٤ و قال عليهالسلام الرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ وَعَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ، وَإِثْمُ الرِّضَى بِهِ

١٥٤ و قال عليه‌السلام الرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ. وَعَلَى‌ كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ: إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ، وَإِثْمُ الرِّضَى‌ بِهِ.

امام عليه السلام فرمود:

آن كس كه به كار جمعيتى راضى باشد همچون كسى است كه در آن كار با آنها شركت كرده (منتها) آن كس كه در انجام كار باطل دخالت دارد دو گناه مى‌كند: گناه عمل و گناه رضايت به آن (ولى شخصى كه بيرون از دايره عمل است و به آن راضى است تنها مرتكب يك گناه مى‌شود و آن گناه رضايت است). [١]

[١]. سند گفتار حكيمانه:

در كتاب مصادر نهج‌البلاغه تنها مورد ديگرى كه در اسناد اين كلام حكمت‌آميز نقل كرده است مطلبى است كه از غرر الحكم آمدى آورده كه با آنچه مرحوم سيد رضى آورده، تفاوت دارد و نشان مى‌دهد منبع ديگرى غير از نهج‌البلاغه در اختيار داشته، او چنين نقل مى‌كند «الرّاضي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدّاخِلِ فيهِ مَعَهُمْ. وَلِكُلِّ داخِلٍ في باطلٍ إثْمانِ: إثْمُ الرِّضا وَإثْمُ الْعَمَلِ بِهِ». (مصادر نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ١٣٦).