پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٥ - شرح و تفسير حقيقت براى حقطلبان آشكار است

نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِى أَصْحَابِ السَّعِيرِ»؛ و مى‌گويند: اگر ما گوش شنوا داشتيم يا تعقّل مى‌كرديم، در ميان دوزخيان نبوديم».

از آيات قرآنى و كلام حكيمانه بالا و روايات فراوان اسلامى استفاده مى‌شود كه آنچه براى هدايت انسان‌ها لازم بوده از سوى خداوند فراهم شده است.

مشكل از ناحيه انسان‌هايى است كه فاقد گوش شنوا و چشم بينا هستند.

در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«لَيْسَ الْأعْمى‌ مَنْ يَعْمي بَصَرُهُ إنَّمَا الْأعْمى‌ مَنْ تَعْمي بَصيرَتُهُ‌

؛ نابينا كسى نيست كه چشم خود را از دست داده باشد.

نابينا كسى است كه بصيرت ندارد». [١]

در خطبه ٨٨ نهج‌البلاغه نيز آمده بود:

«مَا كُلُّ ذِي قَلْبٍ بِلَبِيبٍ وَلَا كُلُّ ذِي سَمْعٍ بِسَمِيعٍ وَلَا كُلُّ نَاظِرٍ بِبَصِير

؛ نه هر كس كه دل دارد خردمند و نه هر كس كه گوش دارد شنواست و نه هر كس كه چشم دارد بيناست».

در دعاها نيز مكرر از خدا چشم بينا و گوش شنوا و قلب دانا مى‌خواهيم؛ از جمله در دعايى ذيل زيارت آل ياسين آمده است كه ده چيز از خداوند تقاضا مى‌كنيم از جمله اين‌كه چشم مرا را از نور بينش و گوش مرا از نور حكمت پر كن؛

«وَأَنْ تَمْلَأ ... وَبَصَرِي نُورَ الضِّيَاءِ وَسَمْعِي نُورَ الْحِكْمَة». [٢]

[١]. كنزالعمّال، ج ١، ص ٢٤٣، ح ١٢٢٠.

[٢]. احتجاج طبرسى، ج ٢، ص ٤٩٤.