پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٦ - بخش اوّل

(و گناه را به گردن آن مى‌افكنى؟) تو ادعا مى‌كنى كه دنيا بر تو جرمى روا داشته يا دنيا چنين ادعايى بر تو دارد؟ چه زمانى دنيا تو را به خود مشغول ساخت، يا كى تو را فريب داد؟ آيا به محلى كه پدرانت به خاك افتادند و پوسيدند تو را فريب داده؟ يا به خوابگاه مادرانت در زير خاك؟ چه‌قدر با دست خود به بيماران پرداختى و چه‌قدر آنها را پرستارى كردى؟ درخواست شفا براى آنها مى‌كردى و از طبيبان، راه درمان آنها را مى‌خواستى، در آن روزهايى كه داروىِ تو به حال آنها سودى نداشت و گريه تو فايده‌اى نمى‌بخشيد، و دلسوزى آميخته با ترس تو براى هيچ يك از آنها سودى نداشت و كوشش‌ها و كمك‌هايت براى آنها نتيجه‌اى نمى‌داد و با نيرويت دفاعى از آنها نكردى (و سرانجام با همه اين تلاش و كوشش‌ها مرگ گريبانشان را گرفت و به همه چيز پايان داد). دنيا با اين نمونه‌ها (كه براى تو گفتم) وضع تو را نيز مجسم ساخته و با قربانگاه‌هاى او (براى ديگران)، قربانگاه تو را! [١]

[١]. سند گفتار حكيمانه:

مرحوم خطيب در كتاب مصادر نهج‌البلاغه مى‌گويد: اين كلام بسيار پربار قبل از سيّد رضى و بعد از او در منابع زيادى نقل شده است سپس به سيزده منبع از آنها اشاره مى‌كند از جمله: «ابن قتيبه» در عيون الاخبارِ، «جاحظ» در البيان و التبيين، «مسعودى» در مروج الذهب، تاريخ يعقوبى و ارشاد مفيد است. «ابن عساكر» نيز در جلد دوازدهم تاريخ دمشق آن را به طرق متعددى از امير مؤمنان على عليه السلام نقل كرده است. (مصادر نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ١١٧).