پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٦ - نكته قدردانى از بخشنده نعمت

نكته: قدردانى از بخشنده نعمت‌

همان‌گونه كه انسان بايد شكر نعمت‌هاى پروردگار را بگزارد، هرچند هيچ انسانى قادر بر اين كار نيست، حداقل اعتراف به عدم توانايى شكر نعمت كند كه اين خود نوعى شكر نعمت است، بايد در برابر انسان‌ها نيز همين حالت را داشته باشد و شكر خالق بدون شكر خلق، همان خلقى كه واسطه نعمت بوده، كامل نمى‌شود. در همين زمينه حديثى از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است كه مى‌فرمايد:

«روز قيامت كه مى‌شود بنده‌اى را در صحنه محشر حاضر مى‌كنند و در حضور خداى متعال مى‌ايستد و خداوند دستور مى‌دهد او را به سوى آتش دوزخ ببرند.

عرضه مى‌دارد: خداوندا! دستور دادى مرا به سوى دوزخ ببرند در حالى كه قرآن مى‌خواندم (و به قرآن عمل مى‌كردم) خدا مى‌فرمايد: بنده من، نعمت‌هايى به تو عرضه داشتم و تو شكر نعمت نگزاردى. عرضه مى‌دارد: پروردگارا! تو فلان نعمت را به من دادى و من فلان گونه شكر آن را ادا كردم و نعمت ديگرى به من دادى شكر آن را نيز گزاردم و پيوسته نعمت‌ها را ذكر مى‌كند و شكرگزارى آنها را. خداى متعال مى‌فرمايد: بنده من راست مى‌گويى؛ ولى تو شكرگزارى در برابر كسى كه واسطه نعمت بر تو بود نداشتى و من به ذات مقدسم سوگند خورده‌ام كه شكر بنده‌اى را نپذيرم كه در برابر واسطه نعمت من به خلقم شكرگزار نباشد. [١]

از اين حديث و احاديث متعدد ديگر روشن مى‌شود كه شكر خالق از شكر مخلوق نمى‌تواند جدا باشد؛ زيرا غالباً نعمت‌هاى الهى از سوى واسطه‌هايى به انسان مى‌رسد.

از همه مهم‌تر نعمت هدايتى است كه از سوى رسول اكرم و امامان معصوم عليهم السلام به ما رسيده كه بيش از همه بايد شكرگزار آنها باشيم و شايد سلام‌

[١]. بحارالانوار، ج ٧، ص ٢٢٤.