پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٧ - نكته قدردانى از بخشنده نعمت

و درود ما به پيشگاه آنها بخشى از اين شكرگزارى محسوب شود. حتى به مقتضاى‌ «إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِىِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيماً» [١] خداوند نيز با ارسال رحمتش بر آنها، از زحماتشان تشكر مى‌كند و مؤمنان نيز بايد از طريق تقاضاى رحمت الهى بر آنها شكرگزار باشند.

همچنين در برابر اساتيد و آنهايى كه ما را با اين منابع هدايت آشنا كرده‌اند شكرگزار باشيم و در برابر پدر و مادر كه خداوند توصيه به خصوص آنها را در قرآن مجيد كرده، آنجا كه خطاب به آنها كرده مى‌فرمايد: «وَوَصَّيْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلَى وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِى عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِى وَلِوَالِدَيْكَ إِلَىَّ الْمَصِيرُ». [٢] و همچنين تمام كسانى كه به نوعى به ما خدمت معنوى يا مادى كرده‌اند؛ در هر لباس و مقامى كه باشند شكرگزار باشيم.

به يقين اين شكرگزارى‌ها افزون بر اين‌كه باعث پرورش روح انسان مى‌شود، نيكوكاران را به كار نيك بيشتر تشويق و غير نيكوكاران را در اين زمره وارد مى‌كند و اگر مى‌بينيم در دنياى امروز طى مراسمى از افراد برتر در هر رشته و هر برنامه‌اى قدردانى مى‌كنند و لوح سپاس به آنها مى‌دهند براى همان آثار مثبتى است كه اين كار در پيشرفت جامعه دارد.

[١]. احزاب، آيه ٥٦.

[٢]. لقمان، آيه ١٤.