پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٩ - شرح و تفسير اندرزى بسيار حكيمانه

مشكل انسان از آنجا شروع مى‌شود كه حضور نظارت خدا را در اعمال و گفتارش در همه حال فراموش كند و مرگ را به دست نسيان بسپارد. عجيب اين است كه در زندگى معمولى دنيا اگر تبهكاران احساس كنند مأموران انتظامى در جايى حضور دارند و آنها را دستگير مى‌كنند و به دادگاه تحويل مى‌دهند قطعاً دست به كار خلافى نمى‌زنند؛ حضور پليس از يك طرف و دادگاهى كه در انتظار است از طرفى ديگر آنها را از اعمالشان باز مى‌دارد. تنها به جايى مى‌روند كه پليس حضور نداشته نباشد و يا اگر گرفتار شوند مدركى در دادگاه براى اعمال خلاف آنها به دست قضات نيفتد. با اين حال چگونه ممكن است انسان ايمان به خدايى داشته باشد كه از رگ قلب يا رگ گردنش به او نزديكتر است و در همه جا فرشتگان الهى مراقب اعمال او هستند و همه را ثبت و ضبط مى‌كنند. به علاوه دادگاه قيامت قطعى و يقينى است. چگونه ايمان به اين امور با آلودگى به ظلم و گناه مى‌سازد؟

مرحوم علامه مجلسى در حديثى از اميرمؤمنان نقل مى‌كند كه ضمن خطبه مفصلى معروف به خطبه «ديباج» فرمود:

«وَأفيضُوا في ذِكْرِ اللَّهِ جَلَّ ذِكْرُهُ فَإنَّهُ أحْسَنُ الذّكْرِ وَهُوَ أمانٌ مِنَ النّفاقِ وَبَرائَةٌ مِنَ النّارِ وَتَذْكيرٌ لِصاحِبِهِ عِنْدَ كُلّ خَيْرٍ يَقْسِمُهُ اللَّهُ جَلَّ وَعَزَّ وَلَهُ دَوِىٌّ تَحْتَ الْعَرْشِ‌

؛ بشتابيد به سوى ذكر خداى متعال كه بهترين ذكر است و انسان را از نفاق در امان مى‌دارد و سبب برائت از آتش دوزخ است و نعمت‌هايى را كه خدا به او مى‌دهد يادآورى مى‌كند و اين ذكر صدايى در زير عرش خدا طنين‌انداز دارد». [١]

در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«أكْثِرُوا ذِكْرَ الْمَوْتِ فَإنَّهُ يُمَحّصُ الذُّنُوبَ وَيَزْهَدُ فِى الدُّنْيا

؛ زياد به ياد مرگ باشيد كه گناهان را محو مى‌كند و انسان را نسبت به زرق و برق دنيا بى‌اعتنا مى‌سازد». [٢]

[١]. بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٢٩١.

[٢]. مجموعه ورام، ج ١، ص ٢٦٩.